ผมเกิดมารวย
<< ภาพจาก bondstreettour.com
…..
ผมเกิดมาในครอบครัวชาวนา ที่เหมือนชาวนาทั่วไปของภาคอีสานเมื่อ 45 ปีก่อน นั่นคือ ไม่มีทรัพย์สินส่วนเกินสะสมมาก บางปีถึงขั้นมีข้าวกินไม่คุ้มปี คือข้าวหมดก่อนที่จะถึงฟดูเก็บเกี่ยว ต้องหยิบยืมจากญาติพี่น้อง เพื่อนบ้าน ที่มีเหลือมากว่า พอเกี่ยวข้าวแล้วจึงนำข้าวไปคืน
สภาพการเป็นอยู่ทุกลักทุเลปานนี้ ทำไมจึงบอกว่าผมเกิดมารวย
ก่อนจะบอกว่าทำไมรวย ผมรวยอะไร ผมอยากบอกว่า ทุกคนที่เกิดมาในรุ่นเดียวกับผม ก็รวยเหมือนกันแหละครับ เด็กๆทั้งหมู่บ้านเกิดมาก็รวยเลย รวยที่ว่านั้นก็คือ
รวยความรัก เพราะเราได้รับความรักจากพ่อแม่อย่างล้นเหลือ แม้จะยากจนแค่หนก็เลี้ยงดูเราด้วยความรักอย่างที่สุด ในช่วงเวลาที่ขาดแคลน พ่อกับแม่ยอมกินข้าวสองสามคำเพื่อให้ลุกได้กินอิ่ม ยามที่มีพอสำหรับทุกคน พ่อกับแม่ก็ให้ลูกินก่อนจนอิ่มหนำ นี่แหละความร่ำรวยของผมและเด็กๆในรุ่นเดียวกัน
นอกจากความรักของพ่อแม่แล้ว คนรอบข้างในหมู่บ้านทั้งญาติและไม่ใช่ญาติ (ตามความเป็นจริงแล้วก็ญาติกันทั้งหมุ่บ้าน เกี่ยวข้องกันทางใดทางหนึ่ง ใกล้บ้างห่างบ้าง) เด็กๆจะได้รับการดูแลเอาใจใส่ ไม่ว่าลูกใคร หากเห็นแล้วชาวบ้านก็แสดงความห่วงใยด้วยวิธีการต่างๆ นี่แหละคือรวยความรัก
รวยญาติมิตร อย่างที่บอกไว้ข้างบนว่า ชาวบ้านในหมู่บ้านล้วนเป้นเครือญาติกันไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง จึงทำให้มีสายใยแห่งความผูกพัน ไปไหนในหมู่บ้านเด็กๆจะได้รับการเอาใจใส่ เป็นห่วงเป็นใยจากคนที่ได้พบเห็น ไม่ต้องกลัวว่าจะหลงทางหรือหิวโซ เพราะเด็กๆจะได้รับการเอาใจใส่จากทุกครัวเรือน ถึงเวลาอาหาร ไม่ว่าเด้กจากที่ไหนผ่านมา จะถูกเรียกไปกินข้าวด้วยเสมอ
รวยความสุข เพราะสภาพแวดล้อมที่ดีทั้งธรรมชาติดี ผู้คนดีจึงทำให้รวยขนาดหนัก เด้กๆสามารถวิ่งเล่นได้ทั่วหมู่บ้าน ทุ่งนา ไม่ว่าเด้กๆจะเป็นลูกใครก็รู้จักและเล่นด้วยกันได้หมด ส่วนมาแล้ว สามเด้กเล่นก็คือทุ่งนารอบหมู่บ้าน โดยเฉพาะหน้าแล้ง เป้นช่วงแห่งความสุขของเด็กๆ ที่ได้ลุยทุ่งกันอย่างเพลิดเพลิน ทั้งไปในกิจกรรมเล่นสนุก และกิจกรรมงานคือการเลี้ยงควาย
นี่คือความรวยที่ผมเกิดมาก็ได้รับอย่างเต็มที่ ซึ่งเด็กสมัยนี้คงมีได้ไม่เท่าเด็กสมัยผม แม้จะเป็นเด็กที่หมู่บ้านเดียวกับที่ผมเกิด คือบ้านโคกก่อง ตำบลโคกก่อง อำเภอวารินชำราบ (ปัจจุบันอำเภอสำโรง) อุบลราชธานี เพราะสภาพแวดล้อมทั้งหลาย ทั้งธรรมชาติและผู้คนเปลี่ยนแปลงไปมากแล้ว
แต่หากเปรียบเทียบกันระหว่างเนเมืองกับชนบทในทุกวันนี้ เด็กชนบทยังรวยกว่าเด้กในเมืองอยู่มาก ผมเห้นความแตกต่างของลูกผมเองกับหลานๆที่อยู่บ้านนอก ลูกผมมีสิ่งต่างๆที่เล่านั้นน้อยกว่าหลานๆมา
แต่ก้ดีทีเดียวที่ลูกผมชอบไปอยู่บ้านนอก แม้ไม่ใช่บ้านปุย่าคือบ้านผม แต่ชอบไปบ้านยายที่อยุธยา ที่นั่นเด็กๆก็ยังมีความร่ำรวยอยู่ ลุกผมก้ได้รับความร่ำรวยด้วยเช่นกัน
ผมดีใจที่เกิดมารวยในแบบลูกชาวนาเมื่อ 45 ปีก่อน และยังดีใจที่ลุกหลานยังได้สัมผัสความรวยในแบบที่ผมเคยมีเมื่อตอนเด็ก แม้จะไม่มากเท่าผมได้รับ แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีเลย
นี่แหละครับความรวยของผม ผมเกิดมารวย.
โกศล อนุสิม
๖ กรกฎาคม ๒๕๕๑
ยินดีต้อนรับทุกท่านที่มาเยือน
เชิญร่วมแสดงความคิดเห็นที่นี่ครับ