บันทึกสมัย (๑) ปรารภสมัย
จดจารจารึกบันทึกสมัย
ในยุคโลกร้อนเจียนบรรลัย
หลากเรื่องหลายนัยให้จดจำ
พุทธศกสองพันห้าร้อยห้าสิบสอง
สิบเก้าพฤศจิกามาสพ้องขึ้นสองค่ำ
ข้าพเจ้าเริ่มต้นร่ายลำนำ
เรียงถ้อยร้อยคำเป็นกลกลอน
เป็นวันที่ไทยยังยื้อแย่ง
พวกเหลืองพวกแดงแบ่งแยกบ่อน
การเมืองการมุ้งยุ่งยอกย้อน
ให้อ่อนในอกสะทกใจ
แบ่งพวกแบ่งพรรคเฝ้าหักโค่น
ผิดพวกเป็นโดนกระแด่วได้
พวกข้าถ้าแตะเป็นฟืนไฟ
เลวไม่เป็นไรในพวกกู
ต่างแย่งต่างยึดตะพึดตะพือ
ไส้เดือนกิ้งกือตะโกนกู่
จะกินเดือนดาวอันพราวพรู
แล้วกลับเข้ารูอยู่ในดิน
เป็นยุคปัญญากะลาครอบ
ล้วนผู้รู้รอบเสียทั้งสิ้น
ออกเทศนาเป็นอาจินต์
ปรัชญาบ้าบิ่นเบิกกะลา
ประทุษประเทศเทวษแท้
ต่างย่ำจนแย่เพราะแห่บ้า
ต่างยึดความดีตีราคา
เฉพาะของข้าจึงจะดี
เป็นยุคที่โลกยังโศกสลด
เลือดคนไหลหยดยังทุกที่
สงครามการฆ่ายังราวี
มีต่อมีตีตลอดกาล
โลกร้อนลุกลามไปทุกแหล่ง
มนุษย์ยื้อแย่งอยู่ทุกย่าน
บริโภคโลกเกินจะต้านทาน
ต่างคนต่างผลาญสำราญชีวิต
จึงขอจารจดสลดสมัย
โลกหลากหลายนัยให้ลิขิต
อ่านแล้วคงพอได้ใช้ความคิด
จะถูกหรือผิดพินิจเทอญฯ
โกศล อนุสิม
๑๙ พฤศจิกายน ๒๕๕๒
ขึ้น ๒ ค่ำ เดือน ๑ ปี ฉลู
ยินดีต้อนรับทุกท่านที่มาเยือน
เชิญร่วมแสดงความคิดเห็นที่นี่ครับ