บันทึกสมัย (๒) เสื่อมสมัย
เสียงแผ่วแว่วมาว่าเสื่อมสมัย
ความดีที่ใดก็ขาดเขิน
ความชั่วกลับงอกออกมากเกิน
โลกจักจำเริญได้อย่างไร
ศีลธรรมถูกฝังเสียทั้งหมด
คนคดอ้วนพีมีคนไหว้
ซื่อกินกลับหมดสลดใจ
คดจึงมีใช้ไม่ขาดแคลน
สังคมเส็งเคร็ง เก่งสับปลับ
ต้อนรับคนโกงอย่างถึงแก่น
โกงได้ให้บ้างต่างตอบแทน
กลายเป็นดินแดนหมื่นแสนโกง
ความชั่วหัวเราะอย่างเริงร่า
หนทางข้างหน้านั้นเตียนโล่ง
ความดีล้มตายอยู่ในโลง
ความชั่วอยู่โยงอย่างยินดี
คุณธรรมถูกทิ้งถูกถอดถอน
คุณถ่อยแลสลอนทุกแหล่งที่
เสพสุขหรรษาประดามี
ได้เกียรติได้ศรีรี่ลำพอง
เสียงแผ่วแววว่าเสื่อมสมัย
บรรลัยบรรเลงบันลือก้อง
ฝนตกขี้หมูไหลให้เนืองนอง
นับเป็นยุคทองทรชน
เสียงแผ่วแว่วว่าเสื่อมสมัย
ความดีบรรลัยไปปี้ป่น
โลกเปลี่ยนแปลงไปเพราะใจคน
พาตนหลีกหนีความดีงาม
เสียงแผ่วแว่วว่าเสื่อมสมัย
สังคมบรรลัยไม่อาจห้าม
เป็นนัยให้คิดพินิจความ
ลองนึกตรึกตามหาความจริง
เสียงแผ่วแว่วว่าชะตาสมัย
จะบรรลัยทลายล่มลงจมดิ่ง
หรือจะยังอยู่ให้ได้พักพิง
ทุกสิ่งเป็นไปในมือคน
เสียงแผ่วแว่วว่าชะตาสมัย
เป็นที่สงสัยและสับสน
จะอยู่หรือตายให้มืดมน
เชิญค้นความจริงเถิดหญิงชายฯ
โกศล อนุสิม
๒๐ สิงหาคม ๒๕๕๒
ขึ้น ๓ ค่ำ เดือน ๑ ปีฉลู
ยินดีต้อนรับทุกท่านที่มาเยือน
เชิญร่วมแสดงความคิดเห็นที่นี่ครับ