นิราศควาย ตอนที่ ๑ และ ๒
นิราศร้างแรมไกลไปเป็นควาย
ได้รู้ได้เห็นเป็นมากมาย
แสวงหาความหมายให้ชีวิต
บันทึกแรมทางระหว่างนิราศ
ทุกข์สุขหลายขนาดมาสนิท
หลากเรื่องปัญหามาให้คิด
อุปสรรคก็ตามติดมาทายท้า
เป็นควายให้สมค่าราคาควาย
มิใช่เป็นได้ง่ายดังปรารถนา
จะให้สมศักดิ์ควายเต็มอัตรา
ต้องมีปัญญาประสาควาย
ปัญญามีค่าเป็นอาวุธ
พวกหมู่มนุษย์ให้ความหมาย
พวกเขาจึงมีกันมากมาย
ใช้ฆ่ากันวอดวายให้ควายดู
เรามีปัญญาแบบควายควาย
สืบทอดตามสายเลือดอยู่
จากรุ่นสู่รุ่นเรียนรู้
คงคู่ชาติพันธุ์สืบกันไป
นิราศชาติควายอันเข้มข้น
ตั้งแต่การเริ่มต้นอันยิ่งใหญ่
เมื่อกาลครั้งหนึ่งซึ่งนานไกล
บรรพบุรุษควายได้ใช้ปัญญา
โดยใช้ปัญญาประสาควาย
ช่วยมิตรสหายร่วมดงป่า
ชื่อว่ามนุษย์ด้วยเมตตา
ช่วยยกราคาของชีวิต
ด้วยความสัตย์ซื่อถือเพื่อน
เป็นเสมือนพี่น้องต้องสนิท
จึงเสียท่าให้ไม่ทันคิด
หลงติดกับดักปลักมนุษย์
กลายเป็นทาสของผองเพื่อน
ผู้ใจป่าเถื่อนที่สุด
น้ำใจคดข้องอคุด
มิเคยจะหยุดยั้งรอ
และอีกมากมายหลายสัตว์
หลงเล่ห์กลซัดสิ้นหนอ
ถูกเพื่อนมนุษย์ผูกคอ
ไปเป็นทาสต่อทั้งป่าดง
จะพออะไรใจมนุษย์
มีแต่รุดหน้าไปในความหลง
แม้เพื่อนร่วมเหล่าเผ่าพงศ์
ยังฆ่ากันลงล้มตายฯ
ต่อจากนี้ไปจะได้เล่า
เรื่องก่อนเรื่องเก่าที่สูญหาย
อย่าได้คิดว่าบ้าน้ำลาย
เชิญมิตรสหายมาร่วมฟังฯ
ตอนที่ ๒
มาร่วมรับรู้เรื่องที่เล่า
เรื่องเก่ากาลก่อนตอนหนหลัง
เรื่องควายกับคนท้นประดัง
เรื่องราวไหลหลั่งดังสายน้ำ
เรื่องของข้าพเจ้าคนเล่านี้
ผ่านสี่สิบปีเป็นอย่างต่ำ
เมื่อครั้งเป็นเด็กตัวเล็กดำ
มีชื่อบักหำประจำตัว
เป็นชาติเชื้อชาวนาตามตาปู่
อันความเป็นอยู่มิใช่ชั่ว
มีข้าวกินอิ่มไม่ต้องกลัว
กับข้าวแซบนัวนั่นแม่ทำ
มีเพื่อนเล่นเป็นฝูงควาย
อยู่คู่เคียงกายทุกเช้าค่ำ
และโดยหน้าที่มีประจำ
คือนำฝูงควายออกไปเลี้ยง
อีด่อนควายเผือกผิวขาวขาว
สองเขาโค้งยาว เกลาเกลี้ยง
ไอ้เถิกควายทุย เป็นเพื่อนเคียง
มันชอบทำเสียงอยู่ฟึดฟัด
มีควายแม่เฒ่าเป็นเจ้าเรือน
อยู่นานกว่าเพื่อน ยังยืนหยัด
คล่องไถได้งานอย่างชะงัด
จึงจัดเป็นกูรูคู่ท้องนา
ช่วยการช่วยงานมานานนัก
จึงมีสิทธิ์พักงานได้นานกว่า
เลาะเล็มหญ้าอิ่มเอมอุรา
นานครั้งจึงค่อยมาประจำการ
เริ่มเรื่องขึ้นมาในหน้าฝน
ฤดูที่ผู้คนเริ่มไถหว่าน
ฤดูที่เพื่อนควายต้องเข้างาน
คนกับควายสมานสามัคคี
เป็นฤดูชุ่มชื่นของชีวิต
ใหญ่น้อยกะจิริดและหลากสี
แตกหน่อต่อยอดพืชพันธุ์มี
มวลสัตว์ก็ทวีชีวีสำราญ
ทุ่งนาน้ำชุ่ม ทั้งลุ่มดอน
มวลไม้ใบอ่อนโต้ลมผ่าน
ทุ่งมีสีเขียวสดตระการ
ตามทุกหย่อมย่านสุดสายตา
คนเดินท่อมท่อมอยู่ตามทุ่ง
แบกจอบแบกถุงที่บนบ่า
นกบินขวักไขว่ในท้องฟ้า
แมลงปอเริงร่าบินโต้ลม
เขียดเล็กเขียดน้อยบนคันนา
ผู้คนเดินมากระโดดร่ม
หลบหลีกภัยร้ายดำหายจม
มุดลงโคลนตมหลบใต้น้ำ
น้ำนองท้องทุ่งทุกถิ่นท่า
กุ้งหอยปูปลามีคลาคล่ำ
พืชผักมากล้นคนเก็บกำ
ในลุ่มชุ่มฉ่ำและดินดอน
ฝูงควายเล็มหญ้าที่ในทุ่ง
กินให้อิ่มพุงได้ พักผ่อน
ว่างจากงานไถในทุกตอน
กินหญ้ายอดอ่อนเอากำลัง
เด็กน้อยชาวนาทำหน้าที่
ดูแลอย่างดีตามคำสั่ง
เลี้ยงควายด้วยความรักจริงจัง
ด้วยการขึ้นนั่งบนหลังทุย
เย็นลมพรมชื่น รำเพยผ่าน
คนก็สำราญนั่งทอดหุ่ย
ควายก็กินเพลินพลางเดินลุย
ดุ่มดุ่มดุ่ยดุ่ยตามคันนา
เขียวเขียวยอดหญ้าคันนาเขียว
ในนาใบเรียวคือข้าวกล้า
ลู่ลู่ล้อลมพรมพัดมา
หอมกลิ่นดินฟ้า หญ้าข้าวฟุ้ง
เป็นกลิ่นท้องทุ่งที่เคยท่อง
เป็นภาพจำลองอันเรืองรุ่ง
เป็นสำนึกเก่าเอามาปรุง
เป็นชีวิตเด็กทุ่งเมื่อวันวาน
กงกาลผ่านไปให้นิราศ
เป็นอากาศธาตุ เมื่อพ้นผ่าน
กลายเป็นภาพศิลป์ จินตนาการ
อันเป็นหลักฐาน ให้จารใจ
นิราศร้างห่างไกล ไม่อาจกลับ
จึงได้ลำดับ เรื่องราวใหม่
เรื่องของเพื่อนแท้คือควายไทย
โปรดฟังต่อไปตามบทตอนฯ
(ยังมีต่อ แต่ยังไม่ได้เขียนต่อ)
โกศล อนุสิม
*อ่านบทต้นเรื่อง “ข้าพเจ้าขอเป็นควายฯ” ที่นี่
ขอบคุณภาพจาก www.o2blog.com
ยินดีต้อนรับทุกท่านที่มาเยือน
เชิญร่วมแสดงความคิดเห็นที่นี่ครับ