“ในอดีตอันไกลโพ้นมีมหานครอันเจริญรุ่งเรืองตั้งโดดเด่นบนสองฝั่งแม่น้ำใหญ่ เป็นมหานครแห่งความอุดมสมบูรณ์ เล่าขานกันว่า มหานครแห่งนี้คือสวรรค์บนพื้นพิภพ ผู้ที่อยู่อาศัยในมหานครไม่ต่างจากเหล่าเทพบนสรวงสวรรค์ตามความเชื่อสมัยดึกดำบรรพ์ ขอบเขตอำนาจของมหานครครอบคลุมดินแดนต่าง ๆ ที่อยู่รายรอบ มีนครน้อยใหญ่นับหมื่นนับแสนรวมเป็นอาณาจักรกว้างไกลไพศาล ผู้คนบนแผ่นดินต่างกระหายที่จะเดินทางเข้ามายลโฉมมหานครสักครั้งหนึ่งในชีวิต ที่นี่มีพร้อมทุกอย่าง ทุกคนมีสิทธิแสวงหาความมั่งมีมาสู่ตน ผู้ที่อาศัยอยู่ตามนครต่าง ๆ หลั่งไหลเข้ายังมหานคร ตราบใดที่พวกเขามีแรงและมีมันสมอง พวกเขาไม่มีวันอดตาย

“มีคำกล่าวไว้ว่า แม้แต่แมวหรือสุนัขก็ไม่มีวันอดตาย หากอาศัยอยู่ในมหานครแห่งนี้ ชาวโลกต่างยกย่องให้เป็นเมืองแห่งไมตรี เป็นเมืองแห่งรอยยิ้ม ไม่ว่าท่านจะเป็นใคร เดินทางมาจากดินแดนใด เมื่อย่างเข้าสู่อาณาเขตของเมืองนี้ ท่านจะได้รับการต้อนรับอย่างมิตรสนิท ท่านจะตรึงใจไม่มีวันลืม

“พวกเขาเรียกขานตัวเองว่าชาวอารยะ เชื่อกันว่ามหานครแห่งนี้ทวยเทพอวยชัยให้อุดมสมบูรณ์และร่ำรวย แผ่นดินภายใต้อาณัติล้วนเป็นแหล่งเพาะปลูกที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดในพิภพ แม่น้ำใหญ่ที่ไหลผ่านกลางมหานครก็อุดมไปด้วยมวลสัตว์น้ำ สายน้ำสะอาด ฉ่ำเย็น ปริ่มตลิ่งทั้งปี ไหลมาจากขุนเขาไพรกว้างทางทิศเหนือ ผ่านที่ราบภาคกลาง สู่ทะเลหลวงทางทิศใต้ ซึ่งอุดมสมบูรณ์ยิ่งนัก

“มหานครรุ่งเรืองถึงขีดสูงสุด เรื่องราวของมหานครยังถูกกล่าวขานไม่สิ้นสุด ยากนักที่จะหานครใด ๆ มาเปรียบเทียบกับมหานครแห่งนี้ได้ ในอดีตกาลชาวอารยะแห่งอารยนครนับเป็นเผ่าพันธุ์ที่ได้รับพรพิเศษจากสวรรค์ พวกเขาเป็นเผ่าพันธุ์ที่ฉลาด มีความเป็นเลิศในพิภพ พวกเขาใช้เวลาไม่กี่ร้อยปีในการสร้างความเจริญรุ่งเรือง มีอำนาจเหนือเผ่าพันธุ์อื่นในดินแดนแถบนี้ มนุษยชาติได้ให้กำเนิดบุตรผู้ยิ่งใหญ่ขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งแล้ว….”

อารยนคร คัดจาก สารานุกรมแห่งดวงดาว

๑. ท่านนายกรัฐมนตรี

ไม่มีใครที่ไม่รู้จักท่าน บุรุษผู้เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจแห่งความเป็นผู้นำ ท่านนายกรัฐมนตรีแห่งอารยนคร ผู้กุมอำนาจปกครองนครที่ยิ่งใหญ่ในผืนพิภพ และนครน้อยใหญ่อีกหลายร้อยนคร ที่กระจายกันออกไปเป็นขั้น ๆ รวมกันเป็นอาณาจักรกว้างใหญ่ไพศาล

ท่านคือนักรบฝีมือฉกาจในอดีต คือผู้บัญชาการสูงสุดของกองทัพ เป็นผู้นำที่ผู้ใต้บังคับบัญชาทุกคนเคารพยำเกรง เป็นอัจฉริยะในการทำสงคราม เฉียบขาด เคร่งครัด และไม่เคยย่อท้อต่ออุปสรรคใด ๆ

ท่านก้าวขึ้นสู่บัลลังก์สูงสุดของอาณาจักรทั้งที่ยังอยู่ในตำแหน่งผู้บัญชาการสูงสุดของกองทัพ ซึ่งไม่เคยมีปรากฏมาก่อน ในยุคที่มหาอาณาจักรรุ่งเรืองสุดขีด ท่านจึงเป็นบุคคลที่โดดเด่นในผืนพิภพ ทั่วดวงดาวต่างรู้จักท่าน มิตรเคารพ ศัตรูก็ยำเกรง ต่อมาอีกหลายปี เมื่อจัดการทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้ว จึงมอบตำแหน่งผู้นำกองทัพแก่เพื่อนสนิทซึ่งเติบโตมาด้วยกัน

ขณะนี้ท่านนั่งอยู่บนเก้าอี้ประจำตำแหน่งที่ประดับลวดลายด้วยทองคำล้วน ๆ เก้าอี้ที่ทุก ๆ คนใฝ่ฝันอยากเป็นเจ้าของ เบื้องหน้าของท่านคือโต๊ะประดับมุกอันวิจิตร เครื่องใช้ไม้สอยล้วนสร้างจากวัตถุที่สูงค่า แม้เพียงที่เขี่ยบุหรี่อันเดียวก็เปลืองเพชรไปเกือบสิบเม็ด ห้องทำงานสีฟ้ากว้างขวางโอ่อ่า มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นในห้องนี้ที่ไม่ได้สร้างขึ้นจากแร่ธาตุสูงค่า สิ่งนั้นคือร่างกายของท่านเอง

หลายสิบปีมาแล้วที่ท่านยืนอยู่ในตำแหน่งอันยิ่งใหญ่ เป็นศูนย์รวมของทุกสิ่งทุกอย่างในอาณาจักร ชะตาชีวิตของคนจำนวนมหาศาลภายใต้การปกครอง ถูกกำหนดจากที่นี่ กฎอันพึงมีทุกประการล้วนผ่านสายตาและคำวินิจฉัยของท่าน ก่อนสภาปกครองจะประกาศใช้ บังคับในอาณาจักรอันยิ่งใหญ่นี้

ท่านนั่งหลังตรง ผึ่งผาย อ่านเอกสารที่วางอยู่ตรงหน้า สายตาเฉียบคมค่อย ๆ ไล่ไปตามตัวอักษรทีละบรรทัด ท่านเป็นคนละเอียดลออ ตรวจสอบเอกสารสำคัญทุกชิ้นด้วยตัวเอง ไม่มีอะไรที่ผ่านตาท่านไปโดยไม่ได้รับการพิจารณาอย่างละเอียดถี่ถ้วน ทุก ๆ คนที่เคยร่วมงานกับท่านย่อมรู้ซึ้งถึงข้อนี้ดี

ท่านรับรู้ถึงอาการเคลื่อนไหวของคน ๆ หนึ่งตรงมายังโต๊ะทำงาน สายตาของท่านยังมองตัวอักษรบนแผ่นกระดาษ เมื่อร่างนั้นเคลื่อนที่มาถึง ท่านหยุดอ่าน รอรับฟังคำรายงาน

“ ท่านผู้บัญชาการมาถึงแล้วครับท่าน ” เสียงคนสนิทดังขึ้นพอได้ยินกันสองคน

ท่านนายกรัฐมนตรีพยักหน้า “ ให้เขาเข้ามาได้ ”

“ เดี๋ยวนี้เลยครับผม ”

“ ดี ”

เมื่อท่านพูดจบ เสียงคนสนิทเคลื่อนไหวห่างออกไป

ท่านนายกรัฐมนตรีผลักเอกสารไปไว้ด้านข้าง เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ รอคอยแขกผู้มาเยือน ไม่ถึงหนึ่งนาที ร่างของคนที่ท่านคุ้นเคยก็ปรากฏที่ประตูห้อง เดินเข้ามาช้า ๆ แบบสบาย ๆ เรือนร่างสูงใหญ่ หน้าตาคมเข้ม แม้วัยจะสูงแล้ว แต่ก็ยังผึ่งผายในชุดทหารยศสูงสุดของกองทัพ ผู้มาเยือนยืนตรงเบื้องหน้าท่าน ทำความเคารพแบบทหาร งอแขนขวาแตะมือที่หน้าอก เสร็จแล้วโค้งคำนับอีกครั้งหนึ่ง

“ เชิญนั่งผู้บัญชาการ ”

ท่านนายกรัฐมนตรี เอ่ย มือขวากดปุ่มขวาที่ขอบโต๊ะ เก้าอี้ที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะค่อย ๆ เลื่อนออกมาให้ผู้บัญชาการทหาร ท่านนายพลนั่งลง

“ น้ำชาไหม ”

“ ขอบคุณครับท่าน ”

ท่านนายกรัฐมนตรีกดปุ่มเขียว หุ่นยนต์รับใช้ยกสิ่งของที่ต้องการมาบริการ น้ำสีเข้ม กลิ่นหอมกรุ่นถูกรินใส่ถ้วยเคลือบโบราณ ทั้งสองยกขึ้นจิบ แล้ววางไว้บนจานรองทองคำ

“ อากาศวันนี้เป็นไงบ้าง ” ท่านนายกรัฐมนตรีถาม

“ ดีครับท่าน ลมหนาวเริ่มรา แดดใส ฟ้ากระจ่าง ท่านควรจะออกไปสัมผัสอากาศอุ่นบ้าง ”

“ ผมอยู่ที่นี่ก็สบายดี แรก ๆ ก็อึดอัดอยู่บ้าง เดี๋ยวนี้ชินเสียแล้ว ที่ถามคุณก็แค่อยากจะรู้เท่านั้นเอง ”

“ ครับท่าน ”

ผู้บัญชาการทหารยังคงตอบนอบน้อมอยู่เช่นเดิม บุรุษผู้กุมอำนาจสูงสุดโบกมือมองฝ่ายตรงข้ามด้วยสายตาขบขัน ท่านยิ้ม แล้วเอ่ยว่า

“ ไม่เอาน่า ท่านนายพล เลิกพูดคำทางการกับผมเสียทีเถอะ ว่าไปแล้วคุณกับผมก็ยศเท่ากันไม่ใช่รึ ”

“ ครับท่าน ” ผู้บัญชาการทหารตอบยิ้ม ๆ “ ผมชักจะติดนิสัยการพูดอย่างนี้เสียแล้วสิ เข้ามาอยู่เมืองหลวงนานจนติดภาษาชาวเมืองไปแล้ว ”

ท่านนายกรัฐมนตรีหัวเราะเบา ๆ

“ นายทหารบ้านนอกกลายเป็นทหารผู้ดีไปแล้วสินะ ” ผู้กุมอำนาจสูงสุดพูดอย่างอารมณ์ดี “ ทั้งคุณและผม ”

ผู้บัญชาการยกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบ ยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างสนิทสนม ทั้งสองรู้ซึ้งถึงความหมายของคำว่าบ้านนอก ที่ซึ่งเคยเติบโตและวิ่งเล่นมาด้วยกัน เข้าเรียนรุ่นเดียวกัน เป็นทหารพร้อมกัน จีบผู้หญิงคนเดียวกัน ยืนบนบัลลังก์แห่งอำนาจเหมือนกัน แม้ท่านผู้บัญชาการอายุล่วงเลยมามากแล้ว แต่จะหานายทหารที่เหมาะสมกับตำแหน่งนี้เท่าท่านไม่มีอีกแล้ว ท่านจึงได้รับคำบัญชาให้อยู่ในตำแหน่งนี้ต่อไปไม่มีกำหนด

ท่านผู้บัญชาการใหญ่ยิ้มกับคำพูดของผู้บังคับบัญชา จริง ๆ แล้วท่านรู้สึกสนิทสนมกับท่านนายกรัฐมนตรีในฐานะเพื่อนมากกว่าความสัมพันธ์ทางด้านการงาน โดยส่วนตัวแล้วท่านประสงค์จะพูดคุยกันฉันท์เพื่อน แต่ตำแหน่งหน้าที่ค้ำคออยู่ ความจำเป็นจึงเกิดขึ้น ระหว่างนายกับลูกน้อง

“ แต่เราคงเป็นชาวเมืองได้ไม่สนิทนัก ” ท่านนายพลเอ่ยขึ้น “ ยังไงผมก็รู้สึกว่าผมยังเป็นคนบ้านนอกอยู่ดี ”

ท่านนายกรัฐมนตรีมองผู้อ่อนอำนาจกว่าอย่างพยายามจะเข้าใจ ท่านรู้สึกว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่ท่านกับเพื่อนคนนี้มีไม่เหมือนกัน แม้ขณะนี้จะยังไม่ชัดเจนนัก เพียงแต่สัมผัสได้ด้วยความรู้สึก ไม่สามารถระบุลงไปแน่ชัด แต่ที่เห็นได้บ้างก็คือความคิดความอ่านทั้งสอง เริ่มมีความแตกต่างกันบ้างแล้ว เห็นได้จากนโยบายต่าง ๆ ที่ประกาศใช้ในอาณาจักรแต่ไหนแต่ไรมาเพื่อนของท่านไม่เคยมีข้อขัดแย้ง แต่เดี๋ยวนี้ ผู้บัญชาการใหญ่มักจะแสดงความคิดเห็นที่ขัดแย้งกับนายกรัฐมนตรีเสมอ

“ เป็นยังไงบ้าง ท่านนายพล ” ท่านนายกรัฐมนตรีถามขึ้น “ หน้าที่การงานของคุณ คุณมีความสุขดีอยู่รึ ”

“ ทุกอย่างเป็นไปตามวิถีทางที่ถูกกำหนดไว้ ” ผู้บัญชาการตอบ “ ผมเป็นเพียงผู้รับใช้ ทำตามคำสั่งของผู้ที่อยู่เหนือกว่า ”

บุรุษผู้กุมอำนาจสูงสุดยิ้มด้วยความพอใจ ท่านรู้สึกปลอดโปร่งทุกครั้งที่ได้สนทนากับเพื่อนสนิทคนนี้ มันทำให้ท่านมั่นใจในทุกสิ่งทุกอย่าง การตัดสินใจของท่านดูถูกต้องมากขึ้นเมื่อมีเพื่อนร่วมรับรู้ แม้ว่าหลาย ๆ สิ่งหลาย ๆ อย่าง เพื่อนของท่านจะไม่เห็นด้วยในครั้งแรกแต่เมื่อท่านแสดงเหตุผลชักจูงใจ เพื่อนของท่านมักจะลงเอยด้วยการยอมรับ เมื่อมีผู้บัญชาการใหญ่กองทัพไม่มีปัญหา นายกรัฐมนตรีก็ย่อมจะเกิดความมั่นอกมั่นใจในสิ่งที่กระทำลงไป

“ ผมขอบคุณที่คุณพูดอย่างนี้ ไม่เสียทีที่เราเป็นเพื่อนกันมานาน ” ท่านนายกรัฐมนตรีแห่งอารยนครกล่าว ยกมือขึ้นทำสัญญาณให้หุ่นยนต์ที่ยืนนิ่งอยู่ห่าง ๆ มาเติมน้ำชา “ ที่ผมเรียกคุณเข้าพบวันนี้ ผมอยากให้คุณได้รับทราบการตัดสินใจครั้งสำคัญของผม หวังว่าคุณคงรับฟังเช่นเดิม ”

“ ทุกสิ่งทุกอย่างที่ท่านพูด ผมพร้อมรับฟังเสมอ ”

“ ดี ”

บุรุษผู้กุมอำนาจสูงสุดกล่าวด้วยความพอใจ ท่านชี้ที่ถ้วยน้ำชาที่หุ่นยนต์รับใช้รินไว้จนเต็ม เป็นสัญญาณว่าดื่มกันก่อนค่อยพูดจา ผู้บัญชาการทำตาม

“ ผมไว้ใจคุณมากที่สุด ไม่เช่นนั้นผมคงไม่ดึงคุณไว้ช่วยงานนานปานนี้ ทั้ง ๆ ที่กองทัพอารยะก็มีนายพลที่มีความสามารถอยู่มากมาย แต่พวกเขาขาดคุณสมบัติสำคัญสองข้อนั่นคือ เป็นเพื่อนของผมและเป็นคนที่ผมไว้ใจได้ว่าจะทำทุกอย่างตามที่ผมร้องขอ ผมรู้ว่าคุณอยากพักผ่อนเต็มทีแล้ว แต่ยังก่อนเพื่อนรัก งานใหญ่ของเรายังไม่ได้ลงมือทำเลย ผมวางแผนเอาไว้เรียบร้อยแล้ว แต่อยากฟังความคิดเห็นของคุณ ”

“ งานใหญ่ ? ” ผู้บัญชาการสูงสุดของกองทัพอารยนครทวนคำด้วยความสงสัย “ งานที่เราทำเพื่อความมั่งคั่งมั่นคงของอารยนครอยู่ตอนนี้ยังไม่ใช่งานใหญ่อย่างนั้นรึ ”

ท่านนายกรัฐมนตรีโน้มตัวเข้าหาอีกฝ่าย สีหน้าของท่านเอาจริงเอาจัง ประกายตาวับวาว อาการอย่างนี้ทำให้ผู้บัญชาการรู้สึกแปลกใจ แต่เก็บงำความสงสัยเอาไว้ในทันที

“ ที่คุณว่ามา มันเป็นงานที่น่าเบื่อหน่าย แต่สิ่งที่ผมจะทำเป็นงานที่ยิ่งใหญ่ เรา คุณ และผม จะสร้างประวัติศาสตร์ใหม่ให้กับอารยนคร คุณก็รู้นี่ว่าผมเป็นคนยังไง ผมต้องการทำงานใหญ่ งานที่ใช้ความคิดและฝีมือ ผมต้องการทำในสิ่งที่ไม่มีใครเคยทำมาก่อน ส่วนงานที่ทำอยู่นะมันเป็นเพียงงานประจำที่ซ้ำซากน่าเบื่อหน่าย อารยะของเรามั่งคั่งมั่นคงพอแล้ว แต่ที่เรายังขาดอยู่ก็คือ อำนาจที่ควบคุมผู้คนอย่างเด็ดขาดและต่อไปคือดวงดาวทั้งดวง ”

ท่านนายพลพบว่าตัวเองบังเกิดความงุนงงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ท่านไม่เคยเห็นเพื่อนผู้ยิ่งใหญ่พูดจายืดยาวเช่นนี้เลยสักครั้ง ความเปลี่ยนแปลงในครั้งนี้ทำให้ท่านจับทิศทางไม่ถูก ได้แต่นิ่งฟัง

ท่านนายกรัฐมนตรี เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สายตาจ้องมองท่านผู้บัญชาการเหมือนต้องการทดสอบอะไรบางอย่าง ผู้บัญชาการทหารจ้องตอบแทบไม่กระพริบตา ในที่สุดผู้ดำรงตำแหน่งสูงกว่าเอ่ยขึ้น

“ ผมถามจริง ๆ เถอะ ท่านนายพล คุณยังบังคับบัญชาทหารได้ทุกกองทัพอยู่หรือเปล่า ”

“ ทหารทุกกองทัพเชื่อฟังคำสั่งของผม ” ถ้าคำสั่งนั้นชอบด้วยเหตุผล…..ท่านผู้บัญชาการไม่ได้พูดต่อจนจบ
“ แล้วสภาการปกครองล่ะ คุณคิดว่าพวกเขาสนับสนุนเราหรือเปล่า ”

“ พวกเขาไม่เคยมีปัญหา แม้ว่าจะถูกโจมตีจากฝ่ายต่าง ๆ ว่ารับใช้ท่านจนเกินไป ”

“ ก็ผมตั้งพวกเขาขึ้นมาตามกฎหมายสูงสุด ” ท่านนายกรัฐมนตรีพูดหนักแน่น “ หากมีการแทรกแซงจากภายนอกล่ะ ทหารของคุณพร้อมจะต่อสู้ไหม ”

“ แน่นอนครับ เขาต้องต่อสู้ แต่ผมเชื่อว่าไม่มีใครกล้าหาญเข้ามาแทรกแซงเรา กองทัพของเรายิ่งใหญ่กว่าทุกกองทัพที่มีอยู่ในดาวดวงนี้ ” ผู้บัญชาการใหญ่ตอบด้วยความมั่นใจ

“ ดีล่ะ ผมอยากจะถามคุณข้อสุดท้าย ” บุรุษที่กำลังจะสร้างประวัติศาสตร์ใหม่ กล่าวด้วยความพอใจ “ คุณยังสนับสนุนผมหรือเปล่า ”

“ แน่นอน ผมเป็นผู้ใต้บังคับบัญชา ” ท่านนายพลนิ่งคิดนานชั่วอึดใจ “ ผมเชื่อฟังผู้บังคับบัญชาที่มีความชอบธรรมเสมอ ”

ท่านนายกรัฐมนตรีถอนใจด้วยความโล่งอก ผู้บัญชาการยกถ้วยน้ำชาขึ้นพอจิบแต่ผู้บังคับบัญชาพูดขึ้นเสียก่อน ท่านเลยถือถ้วยค้าง

“ สิ่งที่ผมจะทำเพื่อสร้างประวัติศาสตร์ใหม่ให้กับอารยนคร ผมต้องการให้คุณยืนเคียงข้างผม เพราะสิ่งที่ผมกำลังทำนี่มันอันตราย อันตรายมากเสียด้วยสิ แต่ผมจำเป็นจะต้องทำ เพื่อให้บรรลุความตั้งใจของผม มันเป็นงานที่ยิ่งใหญ่ งานที่ผมต้องการฝากเอาไว้ก่อนผมจะตายไป ชาวอารยะจะต้องจารึกชื่อของผมเอาไว้ ”

“ ท่านไม่ต้องกังวล ท่านเป็นเพื่อนของผม เป็นผู้นำชาวอารยะ ทุกสิ่งทุกอย่างที่ท่านทำขึ้นมาเพื่อชาวอารยะ ผมย่อมสนับสนุน ผมก็เป็นชาวอารยะคนหนึ่งเหมือนกัน ”

ผู้บัญชาการทหารจิบน้ำชาเมื่อพูดจบ แล้วท่านนายกรัฐมนตรีพูดต่อ

“ ผมจะยกเลิกตำแหน่งนายกรัฐมนตรี….. ”

ท่านผู้บัญชาการกองทัพอารยนครสำลักน้ำชารสกลมกล่อมจิบนั้น ทันทีที่ได้ยินคำพูดของท่านนายกรัฐมนตรี.

วันนี้นายทหารคนสนิทรู้สึกแปลกใจ ที่ท่านผู้บัญชาการมีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เพราะทันทีที่ยานลงจอด ท่านนายพลกระโดดลงจากยาน ตรงดิ่งเข้าสู่ห้องทำงานด้วยอาการรีบเร่ง นายทหารคนสนิทเดินตามหลังทันทีที่เจ้านายให้สัญญาณ ภายในห้องทำงานของผู้กุมอำนาจลำดับที่สองของอาณาจักร แตกต่างโดยสิ้นเชิงจากห้องทำงานของท่านนายกรัฐมนตรี เครื่องประดับทุกอย่าง เครื่องมือเครื่องใช้ทุกชิ้นทำขึ้นจากวัสดุธรรมดา จัดวางไว้อย่างมีระเบียบ พร้อมที่จะหยิบใช้สอยได้ทุกเมื่อ ผนังห้องสีขาว ผ้าม่านสีขาว ดูแล้วให้ความรู้สึกปลอดโปร่ง

ท่านผู้บัญชาการนั่งบนเก้าอี้ประจำตำแหน่ง ใบหน้ายังเคร่งเครียดไม่ผ่อนคลาย ท่านเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แหงนหน้ามองเพดานด้วยอาการครุ่นคิด จนเมื่อทหารคนสนิทเข้ามายืนอยู่ต่อหน้า ท่านจึงเหยียดตัวนั่งตรง

“เรียกประชุมสภากองทัพ ใช้รหัสเร่งด่วนระดับหนึ่ง” ท่านสั่งทหารคนสนิท “ ส่งบันทึกสังเกตการณ์ล่าสุดให้ผมด้วย ”

“ เดี๋ยวนี้เลยครับผม ”

นายทหารคนสนิทรับคำ ทำความเคารพแล้วเดินออกไป ความสงสัยพุ่งขึ้นถึงขีดสูงสุด การประชุมเร่งด่วนระดับหนึ่งไม่เคยมีมาก่อน นับตั้งแต่เขาติดตามรับใช้ท่านนายพลมา ครั้งแรกเพียงยศร้อยโท บัดนี้เหลืออีกเพียงหนึ่งระดับเขาก็จะได้เป็นพันเอกอยู่แล้ว ในใจของพันเอกรู้สึกตื่นเต้นเป็นที่สุด เขาสัมผัสได้ถึงสัญญาณอะไรบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้นในแผ่นดินอารยนคร แต่มันจะเป็นสิ่งใดแน่เขายังไม่รู้

ท่านผู้บัญชาการกดปุ่มสีแดงบนแผงที่โต๊ะทำงาน จอภาพกว้างขนาดหนึ่งฟุตค่อย ๆ โผล่ขึ้นมาจากพื้นโต๊ะ เมื่อเลื่อนขึ้นมาอยู่ในระดับสายตาก็หยุดนิ่ง ท่านกดปุ่มเปิดจอภาพ ปรากฏสัญญาณ แสงกระพริบวิบ ๆ สองสามครั้ง แล้วตัวอักษรปรากฏขึ้นบนจอ

ข้อมูลที่ต้องการเคลื่อนผ่านจอภาพช้า ๆ จากข้างล่างสู่ข้างบน ท่านนายพลอ่านตาม มันคือบันทึกความเคลื่อนไหวล่าสุดของเหล่าแม่ทัพนายกองคนสำคัญ หน่วยข่าวกรองพิเศษส่งสัญญาณนี้มาให้ ตามที่ทหารคนสนิทของท่านติดต่อไป ขณะที่สายตาไล่ตามข้อมูลในจอ ท่านพยายามครุ่นคิด คาดคะเนถึงปฏิกิริยาของแม่ทัพนายกองทั้งหลายในสภากองทัพ ต่อเรื่องราวที่ท่านจะเล่าให้ฟังในวันนี้ ท่านจะต้องสังเกตทุกกิริยาท่าทางจับคำพูดทุกคำพูด บันทึกอารมณ์ทุกอารมณ์ เพื่อคาดคะเนผลได้ผลเสียในภายหน้า เพราะเรื่องราวที่กำลังจะเกิดขึ้นนี้ มันเป็นเรืองใหญ่เกินกว่าที่ท่านจะควบคุมได้เสียแล้ว

ข้อมูลในจอบอกว่าไม่มีสิ่งใดผิดปกติ แม่ทัพทุกคนไม่มีใครเคลื่อนไหวไปในทางที่น่าสงสัย ทั้งหมดทำงานเป็นปกติ การพบปะอย่างลับ ๆ ไม่ได้เกิดขึ้น ยังไม่มีใครระแคะระคายเรื่องนี้ หน่วยข่าวพิเศษเชื่อถือได้เสมอ พวกเขาล้วนเป็นคนของท่าน เป็นหน่วยงานที่ท่านตั้งขึ้นมาเอง คนเหล่านี้ภักดีต่อท่านเพียงผู้เดียว

ท่านผู้บัญชาการกองทัพอารยนครนิ่งเงียบ ในใจทบทวนข้อสนทนากับเพื่อนผู้ทรงอำนาจเมื่อชั่วโมงที่แล้วมา ท่านแทบไม่เชื่อเลยว่าเพื่อนของท่าน-นายกรัฐมนตรีแห่งอารยนคร จะมีความคิดที่ท่านเองก็คาดไม่ถึงแบบนี้ อะไรที่ทำให้เพื่อนของท่านเปลี่ยนแปลงไปถึงเพียงนี้ ท่านนายพลพยายามนึกหาสาเหตุอย่างคร่ำเคร่ง ท่านค่อย ๆ นึกย้อนถึงวันคืนเก่า ๆ ที่ทั้งสองเติบโตมาด้วยกัน…..ไม่มีอะไรพอที่จะเป็นสาเหตุการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ ท่านผู้บัญชาการพยายามนึก…

“ ผมจะเป็นผู้นำสูงสุดให้ได้ในวันหนึ่งข้างหน้า ”

แล้วท่านนายพลก็นึกขึ้นมาได้ ว่าเพื่อนของท่านเคยพูดอย่างนี้ ในคืนสุดท้ายที่ทั้งสองอยู่ด้วยกัน เมื่อเรียนจบโรงเรียนนายทหารด้วยคะแนนดีเยี่ยมระดับหนึ่ง คืนสุดท้ายก่อนที่ทั้งสองจะแยกย้ายไปประจำหน่วยของตน

“ เป็นนายกรัฐมนตรีแห่งอารยนครใช่ไหม ” ท่านนายพลถามเพื่อนพร้อมกับหัวเราะขบขัน

“ ยิ่งกว่านั้นอีก ” เพื่อนของท่านตอบหนักแน่นในครั้งนั้น “ อย่าเพิ่งหัวเราะ ผมจะสร้างประวัติศาสตร์ใหม่ให้กับอารยนคร ”

ตอนนั้น ท่านผู้บัญชาการมองเพื่อนด้วยความแปลกใจ แต่ท่านยังคิดว่าเป็นการเล่นบทบาทด้วยความคึกคะนองของเพื่อน น้ำเสียงเอาจริงเอาจัง เคร่งครึม ตาวาววาม ทุบกำปั้นกับฝ่ามือ…แสดงได้สมบทบาท แนบเนียนมาก ท่านชมเพื่อนในใจ

“ ผมจะให้โลกรู้ว่า เด็กบ้านนอกกำพร้า เด็กที่ถูกทอดทิ้งอย่างผมสามารถก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุดได้ ผมจะให้ทุกคนสยบอยู่ใต้อำนาจ ก้มหัวให้อย่างยำเกรง ”

“ อย่าลืมผมก็แล้วกันท่านนายกรัฐมนตรี ” ท่านผู้บัญชาการหัวเราะพร้อมกับปรบมือให้เพื่อน ท่านคิดว่าเพื่อนแสดงได้เยี่ยมมาก “ ผมขอฝากเนื้อฝากตัวด้วย ”

“ แน่นอน ” เพื่อนของท่านเอ่ยขึ้น “ คุณคือเพื่อนที่ดีที่สุดของผม ผมจะไม่ทอดทิ้งคุณ ตราบใดที่คุณยังเป็นเพื่อนผม เป็นผู้ร่วมงานของผม ผมจะปูนบำเหน็จให้คุณอย่างคุ้มค่า คุณอย่าหักหลังผมก็แล้วกัน ”

เมื่อนึกถึงตอนนี้ ท่านผู้บัญชาการใหญ่กองทัพอารยนครกดปุ่มปิดจอภาพ เครื่องมืออีเล็กโทรนิกเลื่อนจอภาพเข้าที่เก็บ ท่านผู้กุมอำนาจลำดับสมองมองเพดานอีกครั้ง เหตุการณ์ครั้งนั้นมันช่างเหมาะเจาะสอดคล้องกับเหตุการณ์ครั้งนี้นัก ท่านเข้าใจคำพูดของเพื่อนท่านในครั้งนั้นได้แจ่มแจ้งแล้ว

“ บ้าที่สุด ! ”

ท่านนายพลพึมพำ ถ้าหากสถานการณ์ไม่อาจควบคุมได้ ท่านคิด ไม่เคยมีกรณีเช่นนี้เกิดขึ้นมาก่อน ไม่มีบทเรียนให้ศึกษา ท่านรู้สึกปวดแปลบในสมอง สถานการณ์เห็นทีจะย่ำแย่จริง ๆ แล้ว…

ท่านนายพลกดปุ่มสีเขียว สักครู่นายทหารคนสนิทก็เดินเข้ามา ท่านนายพลพยักหน้าเมื่อผู้ใต้บังคับบัญชาทำความเคารพ

“ ผู้พัน…..” ท่านเอ่ย

“ สมาชิกสภากำลังเดินทางมาครับ ”

“ ดี ”

ท่านพยักหน้า มองผู้ใต้บังคับบัญชาชั่วอึดใจ นายทหารหนุ่มยืนรอรับคำสั่ง ไม่ถามในสิ่งที่นอกเหนือหน้าที่ พร้อมที่จะให้คำตอบเมื่อเจ้านายถาม ท่านผู้บัญชาการพอใจในตัวนายทหารรุ่นลูกคนนี้ ฉลาด อดทน เป็นทหารที่ดี

“ ฟังผมให้ดีนะผู้พัน มีบางสิ่งบางอย่างกำลังเกิดขึ้น สถานการณ์ฉุกเฉินระดับที่หนึ่ง หน่วยข่าวกรองพิเศษ คุณและผม เรากำลังจะเผชิญกับเหตุการณ์ที่ยังไม่เคยเกิดขึ้นในยุคสมัยของเรา ”

ท่านนายพลหยุดชั่วครู่ ก่อนจะถามขึ้นว่า

“ คุณรู้ใช่ไหมว่าจะทำอย่างไรต่อไป ”

“ ครับผม ”

“ ดี คุณไปได้ ”

นายทหารหนุ่มทำความเคารพอีกครั้ง เดินกลับห้องทำงานของตน ในห้องมีจอภาพขนาดใหญ่จอหนึ่งติดกับผนัง ปรากฏจุดสีขาวเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นทุกทิศทาง มุ่งตรงเข้าหาจุดใหญ่กลางจอ ซึ่งเป็นตำแหน่งของกองบัญชาการกองทัพแห่งนี้ เมื่อเหลือบมองเพียงแวบเดียว นายทหารคนสนิทของท่านนายพลก็รู้ว่า บรรดาผู้กุมอำนาจระดับสูงในกองทัพมากันแล้ว สัญญาณที่เห็นคือสัญญาณรายงานตัว

ฉุกเฉินระดับที่หนึ่ง….พันเอกคิดในใจ เดินตรงไปยังผนังห้องด้านตรงกันข้ามกับจอภาพ จิ้มนิ้วชี้ลงไปบนจุดหนึ่งบนผนัง ปรากฏช่องว่างขนาดเท่าฝ่ามือขึ้น แผงโลหะเล็ก ๆ ค่อย ๆ โผล่ออกมา ปุ่มสีแดงอยู่บนนั้นพร้อมแป้นป้อนรหัส เขาจิ้มนิ้วชี้ป้อนรหัสลงไป เว้นช่วงประมาณสามวินาที แล้วจิ้มอีกครั้ง เมื่อทำจนครบสามครั้ง เขาจิ้มนิ้วชี้ไปที่ปุ่มสีแดง เสร็จแล้วแผงโลหะเล็ก ๆ นั้นก็เลื่อนกลับโดยอัตโนมัติ ผนังห้องก็กลับสู่สภาพเดิม

สัญญาณฉุกเฉินระดับหนึ่งถูกส่งออกไปด้วยรหัสลับสุดยอด หัวหน้าหน่วยข่าวพิเศษรับสัญญาณในห้องทำงานที่ตั้งอยู่ ณ จุดหนึ่งของอารยนคร บัดนี้หน่วยงานแห่งนี้ได้ถูกปลุกให้ตื่นเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์เป็นครั้งแรก

ความเคลื่อนไหวทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับทางทหาร การปกครองและความมั่นคงในอารยนครและทั่วอาณาจักร ต่อไปนี้จะถูกจับตามองอย่างละเอียดจากคนของหน่วยข่าวกรองพิเศษที่แซกซึมอยู่ทุกระดับ ข้อมูลจะถูกส่งมาที่กองบัญชาการลับ เมื่อกลั่นกรองเรียบร้อยจะถูกส่งต่อไปยังแม่ทัพใหญ่ หน่วยงานที่มีประสิทธิภาพระดับนี้ไม่มีอีกแล้วในอาณาจักรแห่งอารยนคร

ในที่สุด เราก็ได้โอกาสแสดงฝีมือได้เต็มที่แล้ว….หัวหน้าหน่วยข่าวกรองพิเศษคิดด้วยความพอใจ.

เมื่อยานประจำตำแหน่งของผู้บัญชาการทหารกลับไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ยานส่วนตัวลำหรูหราของท่านประธานสภาก็มาถึง ท่านประธานพร้อมด้วยผู้ติดตามกลุ่มหนึ่งลงจากยาน ผู้นำกลุ่มตรงมายังห้องทำงานของนายกรัฐมนตรี ผู้ติดตามเข้าพักรอในห้องรับรอง ดื่มกินฆ่าเวลา

หลังจากที่หุ่นยนต์รับใช้รินเครื่องดื่มที่โปรดปรานให้จนเต็มแก้ว ท่านประธานสภายกขึ้นจิบ ท่านชื่นชมรสชาติบรั่นดีแท้ ๆ เหมือนที่กำลังจิบอยู่นี้ หอมกลิ่น รสกลมกล่อม ราคาแพง เหมาะสมกับชนระดับสูงผู้ทรงเกียรติอย่างท่านยิ่งนัก

“ เยี่ยม ”

ท่านประธานสภาปกครองเอ่ยขึ้น วางแก้วลงบนจานรอง โดยมีสายตาของท่านนายกรัฐมนตรีจ้องมองดู ผู้กุมอำนาจลำดับที่สามของอารยนคร ยิ้มให้ผู้มีอำนาจเหนือกว่าอย่างสนิทสนม พร้อมที่จะรับฟังความคิดเห็นหรือรับคำสั่งจากผู้บังคับบัญชา

“ บ้านเกิดคุณเป็นอย่างไรบ้าง ท่านประธาน ”

ท่านผู้ทรงอำนาจเอ่ยถาม ผู้ถูกถามค้อมหัวให้อีกฝ่าย ตอบด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

“ ดีมากครับท่าน เป็นนครที่รุ่งเรืองลำดับที่สามของอาณาจักร ”

“ คุณเป็นคนที่เยี่ยมยอดคนหนึ่ง ” ท่านนายกรัฐมนตรีกล่าว “ คุณสามารถทำให้บ้านเกิดรุ่งเรืองอยู่ในแถวหน้าในเวลาไม่กี่ปี ”

“ เพราะอาศัยบารมีท่านแท้ฯ ” ท่านประธานสภาตอบ “ กระผมเพียงลำพังไม่มีอำนาจทำอะไรได้มากถึงเพียงนี้ ”

ท่านนายกรัฐมนตรียิ้ม “ คุณอยากให้ผมเชื่อที่คุณพูดอย่างนั้นใช่ไหม ”

“ ผมพูดความจริงครับท่าน ”

ตอบได้ดีมาก ท่านผู้ทรงอำนาจนึกในใจเมื่อท่านได้สนทนากับคนผู้นี้ ท่านรู้สึกกระชุ่มกระชวยขึ้นมาเป็นพิเศษ ความคิดของท่านโลดแล่นฉับไว การโต้ตอบกับบุรุษผู้เปรียบเสมือนหัวหน้าคณะที่ปรึกษาคนนี้ มันทำให้ท่านรู้สึกว่ากำลังเล่นเกมอะไรสักอย่าง เป็นเกมความคิด เป็นเกมทดสอบปัญญา เป็นเกมที่ท่านเล่นแล้วรู้สึกพอใจ

“ ผมคงต้องเชื่อคุณสินะ ” ท่านประธานสภาค้อมหัวรับ “ ผมอยากถามคุณสักอย่าง อยากจะให้คำตอบที่แท้จริงจากคุณ ”

“ ขอบคุณครับท่าน ผมพร้อมที่จะพูดตามที่ผมคิดและเห็น หน้าที่ของผมคือรับใช้ท่าน ” ท่านประธานสภาตอบทันทีโดยไม่ต้องหยุดคิด

“ ไม่ใช่รับใช้ชาวอารยะดอกรึ ”

“ รับใช้ท่านก็เหมือนรับใช้ชาวอารยะทั้งอาณาจักร ” ท่านประธานสภาตอบลื่นไหล “ ท่านคือผู้กุมชะตาชีวิตของพวกเขา ”

“ ผมดีใจที่ได้ยินคุณพูด ” ท่านผู้ทรงอำนาจกล่าวชม “ ดื่มสิ ท่านประธานสภา ”
ท่านนายกรัฐมนตรียกถ้วยน้ำขาขึ้นจิบจนหมด หุ่นยนต์รับใช้จัดแจงรินเติมจนเต็ม ท่านประธานสภายกแก้วบรั่นดีขึ้นดื่ม รสชาติที่ท่านชอบสัมผัสลิ้น กลิ่นที่ท่านหลงใหลสัมผัสฆานประสาท จิตใจของท่านสัมผัสกับความสุขและความอิ่มเอม

“ คุณพอจะบอกผมได้ไหม สถานการณ์ทั่วไปของอาณาจักรเป็นอย่างไรบ้าง ในสายตาของคุณ ”

ท่านนายกรัฐมนตรีถามขึ้น หลังจากอีกฝ่ายวางแก้วบนจานรอง

“ ก็ปกติดีนี่ครับท่าน ประชาชนมีความสุข สังคมมีแต่ความสงบ ฐานะของเราร่ำรวยมั่งคั่งที่สุดในแผ่นดิน คนทั่วดวงดาวต่างก็รู้ ”

“ แต่ผู้บัญชาการทหารบอกผมว่า นครรอบนอกเริ่มไม่พอใจ ประชาชนในแถบนั้นเริ่มเกิดความอดอยาก พวกเขาซ่องสุมกำลัง ก่อความไม่สงบไปทั่ว ”

“ พวกนั้นเป็นเพียงส่วนน้อยครับท่าน ” ประธานตอบฉาดฉาน “ พวกเขาไม่มีผู้นำที่เอาการเอางาน เป็นเพียงกลุ่มชนที่ไม่สลักสำคัญอะไร เมื่อเราไม่สนใจ อีกหน่อยพวกเขาก็หยุดไปเอง พวกเขาเคยอยู่อย่างนั้นมานานแล้ว ”

ท่านผู้นำสูงสุดพยักหน้าช้า ๆ แววตาของท่านประธานเต็มไปด้วยความมั่นใจบางอย่าง แต่เป็นเพียงแวบเดียวเท่านั้น เมื่อท่านผู้ทรงอำนาจพูดขึ้น ท่านประธานนิ่งฟัง

“ แล้วเรื่องที่มีคนวิพากษ์วิจารณ์การทำงานของเราล่ะ พวกสื่อมวลชน ปัญญาชน ทั้งในมหานครและนครรอบนอก พวกเขาบอกว่าเราใช้อำนาจเกินขอบเขต คุณจะว่ายังไง ”

ท่านประธานตอบคำถามทันใจ ราวกับคิดคำตอบเอาไว้แล้วว่า

“ พวกนั้นเป็นแค่นักคิดที่อยู่ไม่เป็นสุข พวกเขาอยากให้โลกเป็นอย่างที่คิด แต่ให้ลงมือปฏิบัติแล้วทำไม่ได้ เว้นแต่คอยวิพากษ์วิจารณ์คนอื่น ”

“ ท่านประธาน คุณสามารถควบคุมสมาชิกสภาได้มากแค่ไหน ”

จู่ ๆ นายกรัฐมนตรีก็เปลี่ยนเรื่องถาม ท่านประธานสภานิ่งเงียบ แต่เพียงชั่วไม่ถึงห้าวินาที ความคิดอันเฉียบคมก็ค้นหาคำตอบได้

“ พวกเขาจงรักภักดีต่อท่าน โดยไม่ต้องให้ผมควบคุมก็ย่อมได้ พวกเขารู้ว่าท่านคือผู้ให้ชีวิต ให้ฐานะทางสังคม พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อท่าน ”

“ คุณล่ะ ท่านประธาน คุณพอใจในฐานะของคุณไหม ”

“ แน่นอนครับ ”

“ ผมนึกว่าคุณเป็นคนที่มีความทะเยอทะยานเสียอีก ”

“ ผมแสวงหาความก้าวหน้าตามโอกาสครับผม แต่ทุกวันนี้ ผมพอใจที่ได้รับใช้ท่าน รับใช้ชาวอารยะ ”

ท่านนายกรัฐมนตรีมีแววพอใจในดวงตา ทั้งสองนิ่งเงียบ ในที่สุดท่านผู้นำสูงสุดก็เอ่ยขึ้น

“ วันนี้ สภากองทัพกำลังประชุมกัน ถึงเวลาบอกความจริงแล้ว ท่านผู้นำสูงสุดเว้นระยะการพูด สังเกตปฏิกิริยาของผู้อ่อนอำนาจกว่า ท่านสังเกตเห็นความแปลกใจในแววตาท่านประธาน เพียงแวบเดียวเท่านั้น เก็บความรู้สึกได้ดี…..นายกรัฐมนตรีบอกตัวเองในใจ “ ผมกำลังจะบอกคุณถึงสาเหตุที่พวกเขาประชุมกัน ผู้บัญชาการมาพบผมเมื่อเช้านี้ก่อนคุณไม่ถึงชั่วโมง ”

ผู้กุมอำนาจลำดับสามข่มความสงสัยอย่างเต็มที่ การประชุมเร่งด่วนของสภากองทัพไม่เคยมีมาก่อน แม้แต่สมองอันชาญฉลาดของท่านก็นึกหาคำตอบไม่ได้

“ คุณเป็นคนที่ผมไว้ใจฝีมือ ” ท่านผู้นำสูงสุดกล่าวเมื่อเห็นอีกฝ่ายนิ่งเงียบ “ ผมหวังว่าคุณคงไม่ทำให้ผมผิดหวัง เหมือนที่คุณเคยเป็นไม่เปลี่ยนแปลง ใช่ไหม ท่านประธาน ”

มันสมองอันชาญฉลาดและฉับไวของท่านประธานมีปฏิกิริยาทันทีที่อีกฝ่ายพูดจบ คำนวลผลได้ผลเสียเพื่อหาคำตอบที่เหมาะสม เพียงไม่กี่วินาทีก็ได้คำตอบที่สมบูรณ์

“ ผมสามารถทำงานใหญ่ได้ทุกวันนี้ ก็เพราะท่านเห็นความสามารถของผม ตราบใดที่ท่านยังอยู่ ตราบนั้นชาวอารยะต้องมีผมรับใช้แน่นอน ”

“ ผมไม่ผิดหวังจริง ๆ ” ท่านนายกรัฐมนตรีกล่าวอย่างพอใจ “ ไม่เสียทีที่ผมไว้ใจคุณตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา คุณคือคนหนึ่งมีมันสมองเยี่ยมที่สุดในหมู่ชาวอารยะ ”

ท่านประธานยิ้มรับและค้อมหัวให้ด้วยความขอบคุณ ท่านหวนนึกถึงเด็กหนุ่มคนหนึ่งจากนครเล็ก ๆ ทางเหนือของอาณาจักร ดั้งด้นเข้ามาศึกษาในอารยนคร ด้วยความฉลาดเฉลียวและรู้จักฉกฉวยโอกาสให้กับตัวเอง บัดนี้เด็กหนุ่มคนนั้นกลายเป็นผู้กุมอำนาจสูงสุดลำดับสามในอาณาจักรอันยิ่งใหญ่

“ คุณคงอยากรู้สาเหตุที่สภากองทัพประชุมใช่ไหม ”

“ แน่นอนครับท่าน ” ท่านประธานพยายามข่มความกระหายรู้

“ ผมกำลังจะบอกคุณเดี๋ยวนี้ คุณฟังให้ดี ” น้ำเสียงท่านผู้นำสูงสุดเอาจริงเอาจัง “ ผมกำลังจะสร้างประวัติศาสตร์ใหม่ให้กับอาณาจักรของเรา สร้างให้อารยนครมีอำนาจมากที่สุดในพิภพ ผมหวังว่ามันสมองอันยอดเยี่ยมของคุณจะได้ใช้ประโยชน์เต็มที่ก็คราวนี้ อารยนครจะยิ่งใหญ่ไม่ได้ถ้าปราศจากคุณ ฟังให้ดี ต่อไปนี้ ตำแหน่งนายกรัฐมนตรีจะไม่มีอีกแล้วในอาณาจักรของเรา…”

แล้วท่านประธานสภาก็มีอาการไม่แตกต่างจากผู้บัญชาการกองทัพเท่าใดนัก เมื่อได้ยินคำพูดของท่านนายกรัฐมนตรี ต่อจากนั้นก็เป็นฝ่ายฟังผู้กุมอำนาจสูงสุด สมองอันชาญฉลาดของท่านประธานทำงานรวดเร็ว ไม่ต่างจากวงจรอีเล็กโทรนิคในเครื่องคอมพิวเตอร์ ฟัง คิด คาดการณ์ และตัดสินใจเป็นขั้น ๆ ไปพร้อมกัน

คณะติดตามรู้สึกแปลกใจที่เห็นท่านประธานสภามีสีหน้าเคร่งขรึม ทุกคนเดินตามไปขึ้นยานด้วยอาการสงบนิ่ง แม้สงสัยแต่ก็ไม่มีใครปริปากถาม ทุกคนสัมผัสได้ถึงบรรยากาศเคร่งเครียดบางอย่าง แต่ไหนแต่ไรมาท่านไม่เคยมีอากัปกิริยาเช่นนี้มาก่อน

เมื่อยานประจำตำแหน่งลำหรูหราลอยตัวขึ้นพ้นจากลานจอด ขณะที่ยานตั้งลำเพื่อเร่งความเร็วกลับไป สัญญาณถูกส่งออกไปถึงสมาชิกสภาปกครอง ด้วยรหัสลับสุดยอด

ผู้บัญชาการมองผ่านหน้าต่างลงไปเบื้องล่าง อารยนครงดงามเหมือนในฝัน อาคารบ้านเรือนรวมทั้งตึกระฟ้าดูโอ่อ่าตระการตา บนถนนที่กว้างขวางในมหานคร ยานภาคพื้นดินวิ่งกันขวักไขว่ มองเห็นเหมือนตุ๊กตาเคลื่อนที่ได้

สัญญาณตอบรับเริ่มมีมาถึง ท่านประธานสภายังคำนวณถึงผลได้ผลเสียที่จะมาถึงในวันข้างหน้า ท่านอยากรู้เหลือเกินว่าสภากองทัพจะมีความคิดเห็นเช่นไร

เกมนี้ใหญ่และอันตรายมากเกินไป ไม่มีใครเคยเล่นมาก่อน แต่นี่ก็เป็นโอกาสที่งดงามที่สุด ท่านประธานดีดลูกคิดรางแก้วในใจ ตอนนี้ยังตัดสินใจอะไรไม่ได้ ต้องรอดูปฏิกิริยาจากสมาชิกสภาผู้ทรงเกียรติเสียก่อน แต่ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

เมื่อยานร่อนลงจอดในคฤหาสน์หลังใหญ่ ท่านประธานสภาปกครองแห่งอาณาจักรอารยะ รีบตรงดิ่งไปยังห้องทำงาน.

“ บ้าที่สุด ”

ศาสตราจารย์หนุ่มอุทานคำเดียวกับผู้บัญชาการทหาร เมื่อประมวลข่าวสารจากหลายแหล่งมารวมกัน ข่าวลือมีหลายกระแส บ้างว่าเกิดความขัดแย้งในระดับสูง ระหว่างสภาปกครองกับสภากองทัพ บ้างว่าเกิดความขัดแย้งกันในระดับสูง ระหว่างสภาปกครองกับสภากองทัพ บ้างว่าท่านนายกรัฐมนตรีขัดแย้งกับผู้บัญชาการทหาร จนเกิดการโต้เถียงกันขึ้นระหว่างคนทั้งสอง

ศาสตราจารย์แทบจะเรียกได้ว่าหัวปั่นต่อข่าวลือนี้

หลังจากเลิกงานสอนในมหาวิทยาลัยแห่งอาณาจักร ศาสตราจารย์นำยานส่วนตัวตรงดิ่งไปหาเพื่อนนักหนังสือพิมพ์ที่สำนักงาน

“ ผมจะมาถึงคุณในยี่สิบนาที ”

ศาสตราจารย์บอกเพื่อนทางโทรภาพบนยาน หน้าตาของเพื่อนในจอภาพดูอ่อนเพลียอย่างเห็นได้ชัด

“ โอเค ” เพื่อนตอบ “ มาถึงแล้วดิ่งมาหาผมที่ห้องเลยนะ อยากพบคุณอยู่พอดี แค่นี้ก่อนนะ ”

จอภาพดับวูบลง ปลายสายตัดการติดต่อแล้ว ศาสตราจารย์เร่งความเร็วของยานขึ้นอีก บ้านเรือนผู้คนเคลื่อนผ่านใต้ยานอย่างรวดเร็ว เพดานบินของยานสูงกว่ายอดตึก ที่ขึ้นสลอนสล้างในเขตมหานคร ซึ่งตึกที่สูงที่สุดก็สามร้อยฟุตและไม่ได้มีเพียงตึกเดียว

ศาสตราจารย์ค่อย ๆ ลดเพดานยานลงจอดในลานจอดของสำนักงานหนังสือที่โอ่อ่า ระบบขับเคลื่อนขึ้นลงทางดิ่งค่อย ๆ ประคองยานลงสู่ลานจอดชั้นสิบสอง เมื่อจอดสนิท ศาสตราจารย์ลงจากยานก้าวไปยืนบนทางเคลื่อนที่ ซึ่งเคลื่อนเข้าไปในตัวตึก เมื่อเข้าไปถึงห้องทำงานของเพื่อน ศาสตราจารย์ต้องแปลกใจใหญ่หลวง

“ คุณดูยังกะไม่ได้พักมาเป็นเดือน ”

ศาสตราจารย์ทัก เมื่อเห็นหน้าตาท่าทางของเพื่อน สีหน้าเหมือนไม่ได้หลับ ผมยุ่งเหมือนไม่ได้หวี

“ ก็ทำนองนั่นแหละ ”

นักหนังสือพิมพ์ตอบ หน้านิ่วคิ้วย่น เดินวนไปวนมา เครื่องฟอกอากาศครางเบา ๆ สลับกับเสียงเครื่องพิมพ์สองเครื่อง กำลังพิมพ์ข้อมูลจากเครื่องคอมพิวเตอร์ กระดาษถูกพับโดยเครื่องพับเสียงกรอบแกรบ ศาสตราจารย์นั่งลงบนเก้าอี้ที่วางอยู่

“ ดูคุณกระวนกระวายพิลึก ” ศาสตราจารย์ตั้งข้อสังเกต

“ ก็แน่ล่ะ ไม่รู้ว่าข่าวลือระยำนั้นออกมาจากใคร ”

“ ผมอยากถามคุณอยู่พอดี ”

“ ถามผมเรอะ ” นักหนังสือพิมพ์ทำเสียงสูง “ ผมก็อยากถามคุณเหมือนกัน ” ศาสตราจารย์ทำท่าแปลกใจ จ้องมองเพื่อนอย่างไม่เชื่อหู

“ ผมเป็นแค่คนสอนหนังสือ ไม่ใช่นักสืบเหมือนคุณ ผมจะรู้เรื่องอะไร นอกจากข่าวลือบ้า ๆ แต่น่ากลัวเหล่านั้น

“ คุณไม่รู้เรื่องอะไรจริงรึ ” นักหนังสือพิมพ์ถามเพื่อนอย่างคาดคั้น

“ ผมจะโกหกคุณทำไม ” ศาสตราจารย์ตอบหนักแน่น

“ นี่ฟังนะเพื่อน ” เสียงนักหนังสือพิมพ์เอาจริงเอาจัง “ ผมเป็นแค่นักข่าว สิ่งที่รู้มาก็ไม่มากมายอะไรนัก มีบางสิ่งบางอย่างกำลังเกิดขึ้น ผมไม่รู้ว่าเบื้องสูงเขากำลังทำอะไรกันอยู่ แต่ข่าวที่หลุดออกมาบอกว่า จะมีการถอนรากถอนโคนเกิดขึ้น มันจะมีผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่ออาณาจักรของเรา คุณเป็นนักประวัติศาสตร์ ลองทบทวนดูสิหลายร้อยปีในประวัติศาสตร์ของเรา มีการเปลี่ยนแปลงใหญ่เกิดขึ้นบ้างไหม ”

“ ถ้าคุณหมายถึงเหตุการณ์รุนแรงถึงขั้นนองเลือดละก็ ” ศาสตราจารย์หยุดคิดนิดหนึ่งก่อนจะตอบ “ ไม่มีเลย ”

“ ถูกต้อง ” นักหนังสือพิมพ์พูด “ แต่ตอบไปมันอาจมี ”

“ ผมยังไม่เข้าใจ ”

“ ผมก็ยังรู้อะไรไม่แน่นอน แต่คุณลองทบทวนดูสิ ตั้งแต่นายกรัฐมนตรีท่านนี้สืบทอดตำแหน่งมา มีอะไรเกิดขึ้นในทางลบบ้าง ”

“ อ๋อมีแน่ มีการวิพากษ์วิจารณ์ว่ามีการใช้อำนาจไปในทางไม่เหมาะ ”

“ แล้วอีกอย่าง นครรอบนอกก็เริ่มไม่พอใจ ” นักหนังสือพิมพ์พูดต่อ “ มีการเก็บภาษีเพิ่มขึ้น เพื่อนำมาเลี้ยงดูนครส่วนกลาง ประชาชนรอบนอก เริ่มขาดแคลนปัจจัยดำรงชีวิต พวกเขาเริ่มขัดขืนกฎข้อบังคับไปบ้างแล้ว มีการก่อตั้งกลุ่มต่อต้านอำนาจการปกครองของอารยะนับสิบกลุ่ม ”

“ ข้อนั้นใคร ๆ ก็รู้ คุณคงจำได้ ผมก็เคยวิพากษ์วิจารณ์ผ่านหนังสือพิมพ์ของคุณ ”

“ เหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อสัปดาห์ที่แล้วล่ะ คุณทราบอะไรบ้างไหมท่านศาสตราจารย์ ”

ศาสตราจารย์นิ่งเงียบ สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสัปดาห์ล่วงมาแล้ว คือข่าวลือที่น่ากลัว นอกจากนี้ท่านไม่รู้อะไรเลย ยกเว้นการสอนหนังสือ

“ เมื่อต้นสัปดาห์ที่แล้ว ” นักหนังสือพิมพ์เคาะบุหรี่จากซอง “ ผู้บัญชาการทหารเข้าพบนายกรัฐมนตรี ต่อมาสภากองทัพถูกเรียกประชุมด่วน วันเดียวกันนั้นประธานสภาปกครองก็เข้าพบ จากนั้นก็เรียกสมาชิกเข้าประชุม ”

ศาสตราจารย์ตกใจแทบผงะ นักหนังสือพิมพ์เคาะนิ้วกับขมับ ทั้งสองนิ่งเงียบ ได้ยินเสียงเครื่องพิมพ์และเครื่องฟอกอากาศครางเบา ๆ

“ นั่นแหละต้นตอข่าวลือ ผมยังไม่รู้ว่าข่าวออกมาทางไหน มาจากกองทัพหรือสภาปกครอง ข่ายสื่อสารสำคัญ ๆ ถูกปิด ข่าวสารของกองทัพก็ถูกตัดขาดจากเรา โดยไม่มีคำชี้แจง สื่อมวลชนหัวปั่นไปถ้วนหน้า ”

“ มันร้ายแรงขนาดนี้เลยรึ ” ศาสตราจารย์หน้าถอดสี

“ ยิ่งไปกว่านั้นก็คือ ข่าวลือบอกว่าอาจจะมีการยกเลิกตำแหน่งนายกรัฐมนตรี

“ คุณพระช่วย ”

ศาสตราจารย์ตกใจจนหน้าซีด เหตุการณ์มันร้ายแรงเกินกว่าที่คิดไว้นัก ท่านพยายามคุมสติไว้มั่น
“ พระเจ้าทั้งสวรรค์ก็ช่วยไม่ได้หรอก ”

ศาสตราจารย์นิ่งเงียบ ความคิดก่อตัวเป็นกลุ่มก้อนในสมอง ข้อมูลทั้งหลายแหล่ตั้งแต่ยุคสมัยก่อตั้งอาณาจักรถูกตรวจสอบ กลั่นกรอง ประมวลออกมาเป็นข้อสรุปที่มีทางเป็นไปได้มากที่สุด ชั่วไม่นานนัก คำตอบเริ่มเป็นรูปเป็นร่างในความคิด

“ ว่าไง ศาสตราจารย์ ” นักหนังสือพิมพ์เอ่ยขึ้น เมื่อเห็นสีหน้าเพื่อนค่อย ๆ เป็นปกติ

“ ไม่เคยมีเหตุการณ์อย่างนี้เกิดขึ้นมาก่อนแน่นอน ” ศาสตราจารย์ตอบ “ ที่แล้ว ๆ มา แม้จะมีความขัดแย้งในหมู่ผู้มีอำนาจ แต่พวกเขาจัดการกันได้ บรรพบุรุษของเราไม่เคยปล่อยให้สถานการณ์รุนแรงเกิดขึ้น ”

“ ก็แน่ล่ะ เพราะพวกเขาจัดการแบ่งอำนาจกันได้ ”

“ คุณคิดว่าสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นนี้ เป็นเรื่องของอำนาจ ”

“ เป็นไปได้สูง ” นักหนังสือพิมพ์ตอบ “ แต่ก่อนพวกเขาต้องร่วมมือกันสร้างอาณาจักร เพื่อความอยู่รอด ถ้าไม่ร่วมมือกันก็อยู่ไม่ได้ ”

ศาสตราจารย์พยักหน้าช้า ๆ พูดไป คิดไป “ แต่เดี๋ยวนี้ทุกอย่างมีพร้อม ไม่ต้องต่อสู้กับใคร พวกเขาจึงต่อสู้กันเอง ”

“ นั่นแหละคือสิ่งที่ผมคิด ” นักหนังสือพิมพ์รับ

“ ขออย่าให้คุณคิดถูกเลย ”

ศาสตราจารย์พูดด้วยน้ำเสียงกังวล ทั้งสองนิ่งเงียบใช้ความคิด ข้อมูลทุกอย่างเท่าที่สมองจำได้ ถูกนำมาตรวจสอบอีกครั้งหนึ่ง อะไรกำลังเกิดขึ้น มีผลร้ายแรงขนาดไหน จะมีผลต่อประชาชนชาวอารยะมากแค่ไหน เท่าที่ผ่านมาในประวัติศาสตร์ อาณาจักรแห่งอารยะไม่เคยมีเหตุการณ์รุนแรงเกิดขึ้นเลย ไม่มีสักยุคสมัยที่ประชาชนจะขัดขืนข้อบังคับของผู้ปกครอง แต่บัดนี้เกิดขึ้นแล้ว เกิดในยุคสมัยที่อาณาจักรรุ่งเรืองสุดขีด

“ อะไรเกิดขึ้นกันแน่ ” นักหนังสือพิมพ์พึมพำ

ศาสตราจารย์เงยหน้ามองเพื่อน ทั้งสองจ้องหน้ากัน สายตาต่างตั้งคำถาม หวังจะให้อีกฝ่ายหนึ่งตอบ ในที่สุด นักหนังสือพิมพ์ถอนใจเฮือก

“ มีทางเดียวเท่านั้นที่เราจะรู้ความจริง ” นักหนังสือพิมพ์พูดขึ้น

“ วิธีไหน ”

“ ผ่านคุณ ”

“ ยาก ” ศาสตราจารย์ส่ายหัว

“ ผมรู้ ” นักหนังสือพิมพ์ไม่แปลกใจ เหมือนรู้คำตอบก่อนแล้ว “ ผมรู้ว่าคุณกับพ่อไม่ยุ่งเกี่ยวกันเรื่องการงาน ”

“ ใช่ ” ศาสตราจารย์ยอมรับ “ พ่อผมไม่เคยพูดเรื่องงานกับผมเลย ถึงแม้ผมจะมีความคิดขัดแย้งกับท่าน หรือกับผู้ปกครองระดับสูงคนอื่น ๆ ”

“ แต่คุณจำไว้อย่างหนึ่ง ” นักหนังสือพิมพ์พูดจริงจัง “ เหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นไม่ว่าเป็นไปทางใดก็ตาม คุณต้องถูกลากไปเกี่ยวข้องด้วยแน่ ”

“ ผมรู้ ”

“ เตรียมตัวให้ดีเพื่อนรัก ถ้าเหตุการณ์มันเลวร้ายมากกว่าที่เราคิด คุณอาจเดือดร้อน ผู้บัญชาการทหารที่มีอำนาจล้นฟ้า อาจคุ้มครองลูกชายคนเดียวของท่านไม่ได้ ”

“ ผมไม่เคยอาศัยบารมีพ่อมาคุ้มกันตัวเองหรอก พ่อผมอาจจะมีอำนาจอันดับสองก็จริง แต่ผมถือว่าผมเป็นเพียงประชาชนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้นเอง ”

นักหนังสือพิมพ์กำลังจะอ้าปากพูด แต่แล้วสัญญาณจากจอภาพที่ผนังดังขึ้น ข้อความปรากฏขึ้นเรียงราย เขาหันไปอ่าน ศาสตราจารย์หันมองไปทางอื่น

นักหนังสือพิมพ์อ่านข้อความบนจอด้วยสีหน้าตื่นเต้น แต่แล้วก็ค่อย ๆ ซีดลง ในที่สุดก็อุทานออกมาคำหนึ่ง ข้อความขาดหาย เหลือเพียงสัญญาณกระพริบวูบวาบ ศาสตราจารย์หันหน้าไปมองเพื่อน เห็นอีกฝ่ายทรุดนั่งบนเก้าอี้ สัญญาณบนจอหายไปแล้ว

“ เกิดอะไรขึ้น ” ศาสตราจารย์ตกใจไม่แพ้กัน

“ ข่าวลือไปถึงนครรอบนอกทั่วอาณาจักร คนของเราส่งข่าวมา ผู้คนที่โน่นเข้าใจว่าตำแหน่งนายกรัฐมนตรีไม่มีอีกแล้ว….”

“ พระเจ้า…….”

นักหนังสือพิมพ์ถอนใจเฮือก “ ประชาชนที่นครชายแดนทางตะวันออกปฏิเสธการจ่ายภาษี ไม่ยอมรับอำนาจของทางการ ทำร้ายเจ้าหน้าที่บาดเจ็บ ”

ศาสตราจารย์หน้าซีดไม่ต่างจากเพื่อนแล้ว ถามเสียงลั่น

“ แล้ว…..”

นักหนังสือพิมพ์ส่ายหัว โบกมือให้เพื่อนหยุด

“ เหตุการณ์ท่าจะไปกันใหญ่แล้ว ”

มหาอาณาจักรอารยะ เป็นศูนย์รวมความมั่งคั่งทางเศรษฐกิจ และความแข็งแกร่งทางทหาร ผู้ปกครองทุกสมัยของอารยะก้าวมาจากอาชีพนักรบ ปกครองอาณาจักรอย่างเข้มแข็ง สร้างให้อารยะรุ่งเรือง ชาวอารยะเองเป็นเผ่าพันธุ์ที่ฉลาด รักสงบ และสามัคคียอดเยี่ยม อาณาจักรของพวกเขาจึงก้าวขึ้นสู่ความเข้มแข็งในเวลาไม่นาน

ความยุติธรรมคือสิ่งที่ฝังอยู่ภายในสายเลือดของพวกเขา น้ำมิตรไมตรีก็เป็นสิ่งหนึ่งที่ชาวอารยะไม่เคยขาดแคลน ประเพณีที่สำคัญของชาวอารยะก็คือ การต้อนรับคนแปลกหน้าด้วยไมตรี ไม่ว่าท่านจะเป็นใคร เมื่อก้าวสู่บ้านเรือนของชาวอารยะ ท่านคืออาคันตุกะผู้มีเกียรติ

พวกเขารักความยุติธรรมและน้ำมิตรไมตรี แต่หากพวกเขาถูกหักหลัง ถูกหลอกลวงจากผู้ที่เขาไว้วางใจ ชาวอารยะไม่เคยละเว้นใคร

ผู้ปกครองทุกยุคสมัยจึงเปี่ยมด้วยคุณสมบัติสูงส่งสองประการ คือมีความยุติธรรมและไมตรี แม้บางครั้งจะดุดันเฉียบขาด แต่ชาวอารยะก็ไม่เคยขุ่นเคือง ดังนั้นแม้ผู้ปกครองจะเด็ดขาดเพียงใด แต่ไม่เคยมีใครกล้าละทิ้งสองสิ่งนี้ ชาวอารยะยอมรับกฎระเบียบ แต่ไม่เคยนิ่งเฉยเมื่อไม่ได้รับความชอบธรรม

สิ่งที่เกิดขึ้นในอาณาจักรอารยะครั้งนี้ ไม่เพียงแต่พลิกผันต่อความรู้สึกนึกคิดของชาวอารยะเท่านั้น ดวงดาวทั้งดวงก็พลอยได้รับผลกระทบไปด้วย อาณาจักรใหญ่น้อยต่างจับจ้องดูความเปลี่ยนแปลงในอารยะ เพื่อจะได้กำหนดท่าทีของตนได้ถูกต้อง

แต่สิ่งหนึ่งที่ผู้ปกครองอาณาจักรทั้งหลายจะลืมเสียมิได้ นั่นคือพิธีเฉลิมฉลองอันยิ่งใหญ่ที่ตนได้เข้าร่วม ทุกคนต่างตื่นตลึงในความโอ่อ่างดงามเมื่อเหยียบย่างเข้าสู่มหาอารยนคร ซึ่งรวมเอาความยิ่งใหญ่งดงามมาไว้ในนครแห่งนี้

พิธีดังกล่าวถูกกล่าวขานไปทั่วดวงดาว เครื่องมือสื่อสารทุกชนิดถ่ายทอดสัญญาณให้พลเมืองทุกอาณาจักรได้ชื่นชม มหานครอารยะตึงใจและตรึงสายตาทุกคนที่ได้เห็น ยิ่งขบวนแห่ประดับประดาอย่างงดงามวิจิตร สีแสงแห่งมหานครในยามค่ำคืน ผู้คนยิ้มแย้มแจ่มใสประดับกายด้วยอาภรณ์สูงค่า ภาพทุกภาพที่ปรากฏ ได้ปลุกเร้าความกระหายของผู้คนที่ปรารถนาจะได้มาเยือนสักครั้งในชีวิต

อดีตนายกรัฐมนตรีแห่งอารยนคร แวดล้อมด้วยผู้ปกครองสูงสุดจากทุกอาณาจักร รวมทั้งผู้ปกครองระดับสูงชาวอารยะ เมื่อท่านนั่งบนบัลลังก์ทองในห้องพิธีกว้างใหญ่ ภายในปราสาทหลังมหึมาของท่าน สวมมงกุฎเพชร ห่อหุ้มกายด้วยอาภรณ์ที่สั่งทำเป็นพิเศษ เพียงมูลค่าของอาภรณ์เพียงอย่างเดียว สามารถเลี้ยงผู้คนในนครเล็ก ๆ ได้นานนับเดือน

เสียงอวยชัยดังกึกก้องทั่วห้องพิธี และถูกถ่ายทอดไปทั่วดวงดาว บัดนี้ท่านมิใช่นายกรัฐมนตรีอีกต่อไป ท่านคือผู้นำสูงสุดที่แท้จริง คือเอกบุรุษผู้ไม่มีใครเสมอเหมือน อำนาจและความมั่งคั่งทุกอย่างอยู่ในมือของท่าน และท่านมิใช่บุรุษธรรมดาสามัญ

เพราะท่านคือจักรพรรดิแห่งอารยะ อาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ ท่านประกาศตนเป็นผู้สูงศักดิ์ หลังจากชนชั้นนี้สูญไปจากดวงดาวนับพันปีแล้ว

ท่านจึงเป็นผู้สร้างประวัติศาสตร์ใหม่ในรอบหนึ่งพันปี……องค์จักรพรรดิแห่งอาณาจักรอารยะ…

ท่านนายพลหนุ่มก็เช่นกัน แม้ไม่ใช่พระประยูรญาติแต่ก็ไม่แตกต่างกันนัก ท่านเป็นคนเมืองเดียวกับองค์เหนือหัว ติดตามรับใช้มาตั้งแต่จบจากโรงเรียนนายทหารใหม่ ๆ ด้วยความซื่อสัตย์ บัดนี้ท่านนายพลได้รับผลตอบแทนอย่างคุ้มค่าแล้ว

ท่านนายพลหนุ่มคุกเข่าถวายความเคารพ องค์จักรพรรดิรับสั่งให้ลุกขึ้น ทรงชี้หัตถ์ไปที่เก้าอี้หน้าบัลลังก์

“ ท่านนายพล ” ตรัสขึ้นด้วยสุรเสียงเมตตา “ ที่ผ่านมาคงเหนื่อยหนักสินะ ”

“ หามิได้ พระเจ้าข้า ” ท่านนายพลตอบ “ ด้วยบารมีของพระองค์ปกเกล้าปกกระหม่อม ข้าพระพุทธเจ้าสบายดี ”

องค์เหนือหัวทรงทอดพระเนตรมายังนายพลหนุ่ม เปี่ยมด้วยพระเมตตาและอำนาจ ทหารทุกคนรู้ดี เมื่อครั้งยังทรงเป็นนายพลบังคับบัญชาทหาร ทรงเป็นผู้บังคับบัญชาที่เคร่งครัด เฉียบขาด ลงโทษสถานหนักต่อหน้าทหารทุกคน ไม่ว่าจะยศและตำแหน่งสูงเพียงใด ถ้ากระทำผิดก็ไม่มีข้อยกเว้น ปูนบำเหน็จความดีให้กับทุกคนที่ปฏิบัติหน้าที่ได้ดีเยี่ยม ทหารทุกคนมีทั้งความเกรงกลัวและความภักดี แม้สมัยทรงเป็นนายกรัฐมนตรี ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ไม่ได้ออกคำสั่งโดยตรงแก่ทหาร แต่ทุกคนก็ยำเกรง ไม่มีใครกล้าแสดงความคิดเห็นขัดแย้งอย่างเปิดเผย

“ ตำแหน่งใหม่เป็นอย่างไรบ้าง ท่านนายพล ”

“ กระหม่อมรู้สึกปลื้มปิติ ที่ได้รับใช้พระองค์ ”

ทรงแย้มสรวลด้วยความพอพระทัย กุศโลบายที่ทรงดำเนินมาตั้งแต่หนุ่มจนกระทั่งบัดนี้ ในการแสวงหาความรักและภักดีจากคนรอบข้าง ประสบผลสำเร็จโดยสมบูรณ์ ปณิธานตั้งแต่ยังเป็นเด็กหนุ่มไร้ฐานะไร้ศักดิ์ศรี บัดนี้สำเร็จแล้วทุกประการ ไม่ว่าจะเป็นอำนาจบริวารและความมั่งคั่ง

“ ตอนนี้ คุณเป็นคนที่ฉันไว้ใจที่สุดนะท่านนายพล ” ทรงตรัสขึ้น ดวงเนตรจ้องมองท่านนายพล “ ฉันอยากให้คุณทำทุกอย่างเพื่อฉัน เพื่ออาณาจักรอันยิ่งใหญ่ของชาวอารยะ ถ้าคุณทำได้ ฉันจะปูนบำเหน็จให้อย่างงาม ”

ท่านนายพลหนุ่มนิ่งเงียบ ขณะที่องค์เหนือหัวทรงยกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบ เสร็จแล้วทรงตรัสแก่ท่านนายพลต่อ

“ ฉันอยากให้คุณรายงานความเคลื่อนไหวของทุกคนในอาณาจักร ซึ่งอาจจะเป็นอันตรายต่อความมั่งคั่งมั่นคงของชาวอารยะ คุณก็รู้ แต่ไหนแต่ไรมาฉันเด็ดขาดเสมอ ใครบังอาจก่อความระส่ำระสายจะต้องถูกลงโทษ ”

ท่านนายพลนิ่งฟังคำรับสั่ง บัดนี้องค์จักรพรรดิเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมทั้งฐานะและอำนาจ ขณะที่ยังเป็นนายกรัฐมนตรีก็ยากที่จะมีผู้ขัดคำสั่ง เมื่อทรงคำรงตำแหน่งจอมจักรพรรดิ จะหาใครในแผ่นดินขัดขืนราชโองการโดยเปิดเผยไม่มีแล้ว

“ ขอเดชะ ข้าพระองค์อยากทราบว่า ทรงรวมท่านผู้บัญชาการและท่านประธานสภาด้วยหรือไม่ ”

“ ฉันบอกว่าทุกคน ไม่มีข้อยกเว้น จำไว้นะท่านนายพล ยิ่งคนมีอำนาจ ยิ่งอันตรายต่อเรา ฉันได้ข่าวไม่ดีมา คุณรู้ไหม นครรอบนอกไม่พอใจ ไม่ยอมรับอำนาจฉัน ปฏิเสธคำสั่งจากส่วนกลาง ก่อการไม่สงบเป็นกบฏ

“ พระเจ้าข้า ข้าพระองค์ทราบ ”

“ ดีมาก แสดงว่าคุณรู้เรื่องนี้ดี แล้วคุณคิดว่าเราควรจะทำอย่างไรต่อไป ”

“ สมควรลงโทษผู้ปกครองนครที่ขัดขืน เพื่อไม่ให้เป็นเยี่ยงอย่างแก่นครอื่น ๆ ” ท่านนายพลตอบในสิ่งที่คิดว่าองค์เหนือหัวจะทรงพอพระทัย

“ ลงโทษอย่างไร ท่านนายพล ”

“ ปลดจากตำแหน่ง ส่งกำลังทหารเข้าควบคุม ปราบปรามผู้ที่ขัดขืน ข้าพระองค์คิดว่าทุกอย่างจะดีขึ้น ”

“ แล้วท่านคิดว่าจะไม่มีปัญหาตามมาแน่นะ ”

“ กระหม่อมคิดว่าไม่มี พระองค์ทรงทำสิ่งที่ใหญ่มาแล้ว การปลดผู้ปกครองนครเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย ทรงพิจารณาดูเถิดพระเจ้าข้า ”

“ ดีมากท่านนายพล ” องค์จักรพรรดิ เจ้าชีวิตแห่งอารยะ ทรงแย้มสรวลด้วยความพอพระทัย “ เห็นทีฉันคงต้องแต่งตั้งคุณเป็นที่ปรึกษาส่วนตัวแล้วสิ ”

“ เป็นพระมหากรุณาธิคุณพระเจ้าข้า กระหม่อมเป็นเพียงทาสรับใช้ของพระองค์ ”

ท่านนายพลหนุ่มนั่งตรงสงบเสงี่ยม ในใจเต้นเร่าด้วยความปลื้มปิติเป็นล้นพ้น อดไม่ได้ที่จะนึกถึงความเจริญมั่งคั่งที่จะหลั่งไหลมาสู่ตน หากทำให้องค์จักรพรรดิทรงพอพระทัยมากกว่านี้

“ ท่านนายพล ” ทรงตรัสขึ้นเมื่อเห็นนายพลนิ่งเงียบ “ สิ่งที่ฉันเป็นกังวลก็คือหลายคนไม่พอใจฉัน โดยเฉพาะพวกแม่ทัพทั้งหลาย แต่ไม่มีใครกล้าแสดงออกมา ถึงผู้บัญชาการใหญ่จะเป็นเพื่อนฉัน แต่บางทีเขาอาจแก่เกินไปที่จะบังคับบัญชากองทัพของเราได้ หน้าที่ของคุณก็คือจับตาดูความเคลื่อนไหวของพวกเขา แล้วรายงานให้ฉันทราบ ส่วนประธานสภาฉันไม่ห่วงเท่าไรหรอก เขาเชื่อฟังฉันอยู่แล้ว ”

“ กระหม่อมจะทำตามที่พระองค์ต้องการ ”

“ อีกอย่างนะท่านนายพล ” สุรเสียงเปี่ยมด้วยอำนาจ “ ฉันต้องการรู้ว่าประชาชนเขาคิดอย่างไรต่อฉัน โดยเฉพาะพวกชนชั้นสูง ”

“ พระเจ้าข้า ”

“ คุณมีกองทหารของคุณอยู่แล้ว เป็นทหารที่เยี่ยมมาก ฉันสร้างพวกเขามาเพื่อให้คุณเป็นผู้บังคับบัญชา พวกนี้คือทหารของฉัน คุณไม่ต้องแปลกใจหรอก ฉันทำอะไรต้องเตรียมตัวล่วงหน้าเสมอ หวังว่าคุณคงใช้ประโยชน์จากเขาได้คุ้มค่า ”

“ กระหม่อมจะไม่ทำให้พระองค์ผิดหวัง เพื่อพระองค์และชาวอารยะ ”

“ ดีมาก ท่านนายพล อำนาจอยู่ในมือคุณแล้ว ”

ท่านนายพลหนุ่มถวายบังคมลา เดินออกจากที่ประทับมุ่งไปยังลานจอดอากาศยาน ทหารองครักษ์ที่ยืนเรียงรายตามจุดต่าง ๆ ทำความเคารพผู้บังคับบัญชาอย่างแข็งขัน ท่านนายพลหนุ่มเดินตัวตรงผึ่งผาย ความปลาบปลื้มอิ่มเอมและความพอใจในฐานะใหม่เอ่อท้นในใจ การได้รับพระมหาธิคุณจากองค์เหนือหัวมากเช่นนี้ ทำให้ท่านสัมผัสพลังพิเศษบางอย่างในตัวเอง.

และท่านนายพลแทบช็อคเมื่อหน่วยข่าวพิเศษของท่าน รายงานมาว่า ท่านและแม่ทัพทั้งหลายกำลังถูกจับตาดูความเคลื่อนไหว โดยหน่วยข่าวของกองกำลังราชองครักษ์ ท่านนายพลรู้สึกอัศจรรย์ใจที่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น องค์จักรพรรดิทรงหมดความไว้วางใจเขาแล้ว ไม่มีเหตุอื่นที่พระองค์ต้องทำเช่นนี้ ที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นก็คือ ประชาชนแห่งอารยะเริ่มขุ่นเคืองไม่พอใจมากยิ่งขึ้น พวกเขาคิดว่ากำลังถูกผู้ปกครองหักหลัง ยิ่งข่าวการปลดผู้ปกครองนครแพร่ออกไป พวกเขายิ่งเป็นเดือดเป็นแค้น เหตุการณ์เช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์ ท่านนายพลรู้สึกหนักใจ ท่านรู้ดีว่าประชาชนชาวอารยะจะทำสิ่งใด ถ้าหากเขาคิดว่าความไม่ยุติธรรมได้เกิดขึ้นบนแผ่นดิน

ท่านเริ่มไม่มั่นใจในความสามารถบังคับบัญชาทหารแล้ว ท่านรู้ว่าชาวอารยะรักความชอบธรรม ทหารอารยะก็เช่นเดียวกัน พวกเขาต้องการผู้บังคับบัญชาที่มีความชอบธรรม

หัวหน้าหน่วยข่าวพิเศษเข้าพบท่านนายพลด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ผู้พันหนุ่มรู้สึกเห็นใจผู้บังคับบัญชาที่สุด แต่เขารู้ว่า ตนไม่มีอำนาจมากพอที่ช่วยเหลือผู้อาวุโส ที่เขาเคารพเหมือนบิดาได้ มีเพียงหนทางเดียวเท่านั้น ทำหน้าที่ตามคำสั่งให้ดีที่สุด

หัวหน้าหน่วยข่าวพิเศษใช้นิ้วชี้ขยี้จมูก อันเป็นกิริยาที่เขาชอบทำเมื่อตกอยู่ในภาวะกดดันมาก ๆ และคิดหาทางออกไม่เจอ

“ เอาละผู้พัน ” ท่านนายพลพูดขึ้นเมื่อทักทายกันเรียบร้อยแล้ว “ ผมเรียกคุณมาก็เพราะอยากรู้เรื่องราวจากปากของคุณ มีอะไรที่พอจะบอกให้ผมทราบบ้าง ”

“ มันเลวร้ายกว่าที่คาดคิดครับท่าน ” หัวหน้าหน่วยข่าวพิเศษตอบ “ การปฏิเสธอำนาจจากส่วนกลางมีมากขึ้น หลายนครแถบชายแดนไม่ยอมฟังคำสั่งจากใคร พวกเขาบอกว่าผู้นำไม่มีความชอบธรรม หันไปสนับสนุนผู้ปกครองที่ถูกสั่งปลด คนนั้นเป็นคนหนุ่ม เขาบอกว่าชาวอารยะถูกหลอกหลวง ผู้คนเชื่อฟังเขามากขึ้นทุกที ”

“ ว่าต่อไป…” ท่านายพลสั่ง

“ กองทัพบางส่วนก็ไม่พอใจที่ถูกจับตาดูความเคลื่อนไหว พวกเขาอาจไม่ปฏิบัติตามคำสั่ง พวกเขาบอกว่ากองกำลังราชองครักษ์ปฏิบัติหน้าที่เกินขอบเขต แต่มีหลายหน่วยที่สนับสนุน กองทัพเริ่มแตกเป็นสองฝ่าย ”

ท่านนายพลถอนใจ “ แล้วกลุ่มปัญญาชนล่ะ สื่อมวลชน ”

“ พวกเขายิ่งไม่พอใจมากครับท่าน สื่อมวลชนรายงานข่าวเรื่องความขัดแย้ง เรื่องการการปลดผู้ปกครองนคร ทหารราชองครักษ์ส่งคำเตือนไป แต่พวกเขาเรียกร้องให้กองทัพแห่งอาณาจักรชี้แจง ”

“ มีอะไรอีกไหม….” ท่านนายพลถาม เมื่อเห็นผู้พันนิ่งเงียบ

“ คือ….ผม…” ผู้พันอึกอัก เหมือนตัดสินใจไม่ถูกว่าควรจะพูดดีหรือเปล่า

“ ศาสตราจารย์ลูกชายท่านครับ…….” ผู้พันหยุดพูดเมื่อเห็นนายพลสะดุ้ง ท่านจ้องหน้าเขม็ง ผู้พันใจสั่น

“ ลูกชายผมเป็นอะไรรึผู้พัน ” ท่านนายพลพยายามข่มความรู้สึก

“ ท่านศาสตราจารย์ลาออก เดินทางไปชายแดนตะวันออกกับเพื่อนหนังสือพิมพ์ ท่านบอกว่าไม่เห็นด้วยกับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น จะเดินทางไปหาผู้ปกครองที่ถูกสั่งปลดคน ๆ นี้เป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยกับท่าน ท่านต้องการทราบความจริง ตอนนี้ดูเหมือนท่านศาสตราจารย์กลายเป็นวีรบุรุษไปแล้วครับผม ”

ท่านนายพลตกใจแทบร่วงลงจากเก้าอี้ ท่านไม่นึกเลยว่าบุตรชายเพียงคนเดียวของท่าน จะกล้าหาญบ้าบิ่นขนาดนี้ ความกังวลจู่โจมทับทวี ด้วยความห่วงใยในตัวลูกชาย

“ ท่านครับ ท่านเป็นอะไรไปรึเปล่า ” หัวหน้าหน่วยข่าวกรองตกใจที่เห็นท่านนายพลหน้าซีดเผือด ผู้บัญชาการใหญ่กองทัพอารยะได้สติ พยายามทำสีหน้าเป็นปกติ

“ ไม่มีอะไรหรอกผู้พัน ผมรู้สึกเพลียนิดหน่อย คุณว่าต่อไปซิ……”

“ ครับท่านนายพล ที่น่าเป็นห่วงก็คือ ผู้บัญชาการทหารหลายหน่วยนอกมหานครประกาศว่าพร้อมจะสนับสนุนประชาชน หากทหารราชองครักษ์เข้าปราบปราม การปะทะกันด้วยกำลังอาวุธต้องเกิดขึ้นแน่นอนครับ ท่านนายพล ”

ท่านผู้บัญชาการใหญ่กองทัพอารยะ ปวดแปลบในสมองอีกครั้ง หากไม่รีบกอบกู้สถานการณ์ ท่านรู้ว่าอำนาจในการบังคับบัญชาทหารต้องสูญสิ้นไปแน่ ท่านยังตัดสินใจไม่ได้ว่า จะทำอย่างไรจึงจะสามารถควบคุมไม่ให้เหตุการณ์รุนแรงเกิดขึ้น การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น ไม่ได้ทำให้เกิดความมั่งคั่งมั่นคง เพิ่มขึ้นแต่อย่างใด กลายเป็นความแตกแยก ท่านยังไม่อยากคิดเลยว่าถูกเพื่อนผู้สูงศักดิ์หักหลัง

“ พอจะบอกได้ไหมผู้พัน ผู้บัญชาการทหารที่ยังเชื่อฟังคำสั่งของผมมีมากแค่ไหน ”

“ กระผมไม่สามารถประมาณได้ ขึ้นอยู่กับว่าท่านยืนอยู่ฝ่ายไหน ปกป้องประมุขหรือปกป้องความชอบธรรมตามความคิดของประชาชนชาวอารยะ ”

“ แล้วกองทหารที่สนับสนุนราชองครักษ์ละ มีมากแค่ไหน ”

หัวหน้าหน่วยข่าวพิเศษนิ่งคิดสักครู่ หาคำตอบที่ถูกต้องที่สุด

“ ประมาณสิบหน้าหน่วยครับท่าน กำลังพลไม่ต่ำกว่าหนึ่งในสามของกองทัพอารยะ ทุกหน่วยเป็นหน่วยที่จักรพรรดิเคยเป็นผู้ก่อตั้งและบังคับบัญชาการมาก่อน เดี๋ยวนี้พวกเขาฟังคำสั่งของราชองครักษ์แล้ว ”

“ พระเจ้าช่วย ”

ท่านนายพลอุทาน ตกใจแทบตกจากเก้าอี้เป็นครั้งที่สอง หน่วยทหารเหล่านี้ล้วนเป็นหน่วยรบที่เยี่ยมยอด เป็นการวางแผนที่แนบเนียนมาก ท่านนายพลคิด มิน่าเล่าตอนที่ท่านเข้าพบเพื่อกราบทูลให้องค์จักรพรรดิเปลี่ยนพระทัย ทั้งตอนที่ตัดสินใจยกเลิกตำแหน่งเก่า และตอนที่สั่งปลดผู้ปกครองนคร องค์จักรพรรดิทรงปฏิเสธอย่างเด็ดขาด หากเกิดปะทะกัน ท่านนายพลแทบขนหัวลุกเมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ไม่แน่นักว่ากองทหารที่เหลืออยู่ จะสามารถชนะกองทหารจักรพรรดิได้

“ จะเป็นไปได้ไหม ถ้าผมเรียกประชุมสภากองทัพ ” ท่านนายพลถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนเพลีย “ ผมต้องการฟังความคิดเห็นของแม่ทัพ ”

นายพันนิ่งคิด ประมวลข้อมูลและสถานการณ์เพื่อหาคำตอบ

“ ผมคิดว่าท่านคิดถูก จะได้รู้ว่ามีใครยังฟังคำสั่งของท่าน ผู้ไม่เข้าประชุมาคือผู้ปฏิเสธอำนาจของท่านแล้ว ”

“ รายงานผมทันที่ที่มีเหตุการณ์เปลี่ยนแปลง ” ท่านนายพลสั่ง “ ใช้ช่องสื่อสารพิเศษ ผมจะรอฟังความคืบหน้าจากคุณ ”

หัวหน้าหน่วยข่าวพิเศษลุกขึ้น ทำความเคารพและเดินจากไป แต่ไปได้ไม่กี่ก้าวท่านนายพลเรียกไว้

“ ผู้พัน สั่งคนของคุณเตรียมพร้อม เตรียมสลายงานข่าว ติดอาวุธเต็มอัตรา รอฟังคำสั่งสุดท้ายจากผม ”

“ ครับผม ท่านนายพล ”

เมื่อผู้ใต้บังคับบัญชาออกไป ท่านนายพลนั่งครุ่นคิดคนเดียวเงียบ ๆ เวลาผ่านไปหลายอึดใจ เหมือนท่านนายพลจะตัดสินใจอะไรได้บางอย่าง ท่านกดปุ่มเรียกทหารคนสนิทให้เตรียมยานสำหรับการเดินทาง ช่องสื่อสารสายตรงระหว่างท่านกับผู้กุมอำนาจสูงสุดถูกใช้งาน

“ ผมขอยืนยัน………….” เสียงของท่านนายพลดังแว่วเข้าหูทหารคนสนิท “ ผมจำเป็นต้องไปเดี๋ยวนี้ ทันที ”

เหมือนอีกฝ่ายจะพยายามอธิบายอะไรสักอย่าง เสียงของท่านนายพลเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

“ ผมคือผู้บัญชาการกองทัพอารยนคร ผมมีสิทธิ์ที่จะไป เลิกติดต่อแค่นี้ ”

ท่านนายพลกดปุ่มปิดจอภาพสื่อสาร เดินออกจากห้องทำงานไปอย่างฉับไว อีกไม่กี่นาทีต่อมา ยานประจำตำแหน่งผู้บัญชาการกองทัพอารยะก็บ่ายหัวไปยังพระราชวังขององค์จักรพรรดิ.

“ ว่าอย่างไร ท่านผู้บัญชาการ ” องค์เหนือหัวตรัสขึ้น “ ทำไมท่านจึงต้องการพบฉันเร่งด่วนนัก ”

ท่านนายพลมองอดีตเพื่อนร่วมตายอย่างชั่งใจ ท่านพยายามทบทวนเนื้อถ้อยกระทงความที่เตรียมมาอีกครั้งหนึ่ง ต้องหาวิธีการพูดที่กระทบกระเทือนความรู้สึกให้น้อยที่สุด เพราะถึงแม้บัดนี้ทั้งสองคล้ายยืนอยู่คนละขั้ว แต่เยื่อใยของความสัมพันธ์ที่เคยมีมาก่อนก็ยังคงอยู่ไม่เปลี่ยนแปลง ท่านนายพลรู้สึกเช่นนี้

“ กระหม่อมมีเรื่องจะเรียนปรึกษากับพระองค์ เรื่องสำคัญต่ออนาคตของอารยะ ” ท่านนายพลตอบอย่างหยั่งทิศทางลม

“ เรื่องอะไรรึท่านนายพล ฉันเห็นอารยะสงบสุขดีนี่ ประชาชนยังคงมีความสุข อาณาจักรของเรายังคงมั่งคั่งมั่นคง ”

องค์เหนือหัวตรัสขึ้นด้วยสุรเสียงเรียบรื่น

“ ข้อนี้กระหม่อมทราบ แต่มีประชาชนบางกลุ่มไม่ค่อยพอใจนัก เราเริ่มมีปัญหาบ้างแล้ว ”

“ ปัญหารึ……….” องค์จักรพรรดิทรงแย้มสรวลคล้ายได้ยินเรื่องราวโกหกพกลม “ ฉันไม่เห็นว่าเราจะมีปัญหาอะไรนี่ ท่านลองชี้แจงให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม เผื่อบางทีฉันอาจจะมีความรู้เพิ่มขึ้นมาบ้าง ”

ท่านนายพลพยายามข่มใจระงับความรู้สึกที่เริ่มจะพลุ่งพล่าน เพราะเท่าที่ผ่านมาท่านนายพลไม่เคยเห็นเพื่อนของท่านแสดงอาการเมินเฉยเช่นนี้มาก่อน ท่านรู้สึกผิดหวังอยู่บ้างที่คำพูดของตนไม่มีความสำคัญอีกต่อไป

“ ปัญหาที่นครตะวันออก กระหม่อมทราบมาว่าเกิดเรื่องราวขึ้นที่นั่น ประชาชนไม่พอใจที่พระองค์ส่งกองทหารเข้าควบคุม ปัญหาหลายอย่างอาจจะตามมา ”

“ ปัญหารึ ท่านนายพล ปัญหาของที่นั่นมันไม่ใช่สิ่งสลักสำคัญอะไรนักหรอก ฉันจัดการแก้ไขได้ ไม่ต้องรบกวนท่านหรอก กองทหารที่ฉันส่งไปพวกเขาจัดการได้ หรือท่านคิดว่ามีปัญหาอะไรอื่นอีก ”

ท่านนายพลรู้สึกว่าตนถูกชักถามอย่างไม่เคยมีมาก่อน ขณะที่นิ่งฟังองค์เหนือหัว ผู้บัญชาการกองทัพอารยะก็ประเมินสถานการณ์อยู่ในใจ ท่านรู้ว่าบัดนี้ท่านไม่ใช่ที่ปรึกษาของผู้กุมอำนาจสูงสุดแห่งอารยะแล้ว น้าเสียงของเจ้าเหนือหัวทำให้ท่านรู้สึกเช่นนั้น

“ มีเท่านี้รึท่านนายพล สิ่งที่ท่านต้องการจะพูดกับฉันวันนี้ ”

ท่านนายพลรู้ตัวว่ากำลังถูกรุกเร้า ท่านรู้ว่าอดีตเพื่อนตายของท่านคนนี้เก็บงำความฉลาดลุ่มลึกได้ดีนัก ท่านบอกตัวเองว่าถึงคราวต้องรับมือกับบุคคลที่ฉลาดที่สุดในอารยะแล้ว พยายามควบคุมตนเอาไว้ หมากตานี้อันตรายใหญ่หลวงนัก

“ กระหม่อมได้รับคำร้องเรียนจากบรรดาแม่ทัพ พวกเขาบอกว่ากำลังถูกคุกคาม พวกเขาอาจจะอดทนไปได้อีกไม่นาน กระหม่อมอยากทราบว่าพระองค์จะทรงแก้ไขปัญหานี้อย่างไร ”

“ ท่านนายพล ฉันเป็นแค่คนแก่ ๆ คนหนึ่งเท่านั้นเอง อำนาจในการบังคับบัญชาทหารไม่ได้อยู่ที่ฉัน ฉันไม่มีอำนาจจะประกาศิตให้คนที่ไปคุกคามพวกเขาให้หยุดการกระทำนั้นได้ พวกเขามีกำลังอยู่ในมือก็ใช้แก้ปัญหาสิ ท่านเป็นผู้บัญชาการใหญ่ ท่านสามารถช่วยแก้ปัญหาให้พวกเขาได้ ตอนนี้ ฉันแก่จนพวกท่านยกขึ้นมาไว้บนบัลลังก์ แล้วฉันจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปช่วยพวกท่านได้ ”

“ บางที พระองค์อาจจะช่วยได้ ทหารของพระองค์ ที่ส่งไปนครตะวันออก อาจจะช่วยจัดการการคุกคามให้หมดไปได้ แม่ทัพทั้งหลายเขาพูดกันเช่นนี้ ”

องค์จักรพรรดิทรงพระสรวลเบา ๆ คล้ายขบขันยิ่งนัก ทรงโบกพระหัตถ์ไปมาพร้อมกับตรัสแก่ท่านนายพล

“ ท่านเข้าใจผิดใหญ่แล้วท่านนายพล ทหารพวกนั้นไม่ใช่ทหารของฉัน พวกเขาเคยเป็นแค่ผู้ใต้บังคับบัญชาของฉัน เมื่อฉันมีปัญหา คนอื่น ๆ ที่ฉันไว้เนื้อเชื่อใจไม่สามารถช่วยแก้ปัญหาให้ฉันได้ พวกเขาก็เลยอาสา เรื่องก็มีเพียงเท่านี้ ”

“ แต่พวกเขามีฝีมือ มีความกล้าหาญ พวกเขาอาจจะช่วยเราได้ ถ้าพระองค์ทรงบัญชา กระหม่อมคิดว่าพระองค์ทำได้ ”

“ ฉันทำได้รึ………..”

“ แน่นอน ขอเพียงแค่พระองค์ทรงรับสั่ง พวกเขาต้องทำตาม ”

“ อย่าลืมสิว่าพวกเขามีผู้บังคับบัญชา พวกเขาฟังผู้บังคับบัญชาเสียด้วยสิ ฉันไม่มีอำนาจไปสั่งการกับผู้บังคับบัญชาของพวกเขาได้ อย่างที่บอกไปแล้ว พวกเขาอาสาเข้ามา ไม่ใช่ถูกบังคับให้มา ท่านคงเห็นใจฉันในข้อนี้ ”

“ แต่พระองค์อย่าลืมว่า อารยะอาจจะไม่มั่นคงอีกต่อไป ถ้าแม่ทัพทั้งหลายไม่พอใจขึ้นมา พวกเขาไม่เคยถูกคุกคามอย่างนี้มาก่อนในประวัติศาสตร์ พวกเขาทำหน้าที่เพื่ออารยะมาตลอด แต่มาถึงยุคนี้พวกเขาคล้ายถูกมองเป็นคนทรยศ พวกเขาเสียใจ ”

“ ฉันเห็นว่าไม่น่าจะวิตกทุกข์ร้อนจนเกินไป ฉันนึกไม่ถึงว่าทหารอารยะมีจิตใจหวั่นไหวง่ายถึงเพียงนี้ ปัญหาที่ตัวเองประสบอยู่ แก้ไขไม่ได้ อย่างนี้จะให้ประชาชนเขาเชื่อมั่นได้อย่างไร ท่านนายพล ”

“ ข้าพระองค์เป็นห่วงในข้อนี้ ประชาชนเชื่อมั่นในคนที่มีคุณธรรม เหล่าแม่ทัพนายกองที่ถูกคุกคามก็ล้วนแต่เป็นบุคคลที่ประชาชนให้ความนับถือ เมื่อเขาทนไม่ได้จนลุกขึ้นมาทำอะไรสักอย่าง ประชาชนย่อมจะสนับสนุน เมื่อถึงขั้นนี้กระหม่อมกลัวว่าอารยะจะแตกเป็นสองฝ่าย ความปรองดองจะสูญสิ้นไป เพราะกลุ่มคนที่ทำการคุกคามกองทัพก็เป็นกลุ่มคนที่มีอำนาจอยู่ในมือเช่นกัน ”

“ จะให้ฉันทำอย่างไรล่ะท่านนายพล ” องค์จักรพรรดิทรงถอนพระทัยอย่างเหนื่อยหน่าย ดูเหมือนพระองค์จะทรงเบื่อหน่ายที่ท่านนายพลหยิบยกหัวข้อนี้ขึ้นมาสนทนา

“ หากพระองค์จะทรงยื่นมือเข้าช่วยเหลือ กองทัพย่อมจะยืนอยู่เคียงข้างพระองค์ ประชาชนก็จะสนับสนุน คนกลุ่มนั้นก็จะสลายตัวไปเอง อารยะก็ยังมั่นคงเหมือนเดิม ”

“ ถ้าหากฉันทำไม่ได้ล่ะ ”

“ กระหม่อมเกรงว่ากองทัพจะเข้ามาจัดการเอง เมื่อถึงขั้นนี้แล้ว อารยะคงหลีกหนีความขัดแย้งไปไม่พ้น ”

“ ถึงขนาดนั้นเชียวรึท่านนายพล ”

“ ถึงขนาดนี้จริง ๆ ”

“ กองทัพเชื่อรึว่าพวกเขาจะจัดการได้ ”

“ พวกเขาไม่เคยแพ้ศึก ”

“ แต่ตามที่ท่านว่ามา ศึกคราวนี้มันไม่ใช่ศึกสงครามนะท่านนายพล ”

“ เป็นทางเลือกที่เหลืออยู่เพียงทางเดียว ”

“ เอาล่ะท่านนายพล ” องค์จักรพรรดิทรงสรุปการสนทนา “ ฉันพยายามดู แต่ฉันยังไม่รู้เลยว่าศัตรูของพวกท่านคือใครกัน ”

ท่านนายพลสัมผัสได้ถึงสัญญาณบางอย่างในคำถามขององค์จักรพรรดิ ผู้บัญชาการใหญ่บอกตนเองว่าต้องตอบคำถามนี้อย่างระมัดระวังที่สุด

“ เป็นคนกลุ่มเดียวกับศัตรูของประชาชน ” ท่านนายพลตอบอย่างมั่นใจ.

 

เขาคือชายหนุ่มวัยต้นสามสิบ รูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าคมคาย ผมหยักศกสีดำสนิท ท่าทางสุขุมแต่เคลื่อนไหวคล่องแคล่ว พูดจาชัดเจน เป็นคนหนุ่มที่เป็นแบบอย่างที่ดีให้กับคนในวัยเดียวกัน ฉลาดและซื่อสัตย์ต่อความคิดของตน

            “  คุณไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยนะเพื่อน  ”  ท่านศาสตราจารย์ทักทายอย่างคุ้นเคย อีกฝ่ายยิ้มรับ ทั้งสองสวมกอดกันด้วยความ“  คุณก็เหมือนกันศาสตราจารย์  ”  ชายหนุ่มทักตอบ คลายวงแขน ถอยหลังไปสองสามก้าว จ้องมองเพื่อนอย่างพินิจ  “  คุณยังเป็นคนหนุ่มกระตือรือร้นต่อปัญหาอยู่เหมือนเดิม  ”

            “  ขอบคุณ  ”  ลูกชายท่านผู้บัญชาการใหญ่ตอบ  “  ตอนนี้ผมไม่ใช่ศาสตราจารย์ ผมเป็นประชาชนเหมือนคุณ  ”

            ชายหนุ่มหัวเราะ  “  แต่ผมรียกคุณเหมือนเดิมดีกว่า มันคุ้นปากดี ได้ข่าวว่าคุณมาถึงนี่หลายวันแล้ว  ”

            “  หัวหน้าผมเขาพาทัวร์พื้นที่เสียนาน  ”  ศาสตราจารย์ชี้มือไปทางเพื่อนนักหนังสือพิมพ์ ฝ่ายที่ถูกกล่าวถึงทักทายอยู่กับฝูงชนที่มาชุมนุมกันเป็นกลุ่ม ๆ ภายในบริเวณคฤหาสน์หลังใหญ่ของอดีตผู้ปกครองนคร

            “  ไป ไปนั่งพักทางโน้นดีกว่า  ”  อดีตผู้ปกครองนครเดินนำเพื่อนไปตามทางเดิน  “ เราไม่ได้พบกันนานแค่ไหนเนี่ย  ”

            “  ตั้งแต่คุณรับตำแหน่งผู้ปกครองต่อจากพ่อ ก็ห้าปีมาแล้ว ปีนั้นผมมาแสดงความยินดีกับคุณ  ”

            “  ข้างในเป็นอย่างไรบ้าง ผมอยู่ที่นี่ไม่ค่อยได้ข่าวอะไรเลย หนังสือพิมพ์ โทรทัศน์ วิทยุก็รายงานข่าวไม่มากนัก ที่มากก็คือข่าวลือ  ”  อดีตผู้ปกครองนครถาม ขณะที่เดินนำหน้าเพื่อนไปยังที่นั่งพักผ่อนใต้ร่มไม่ใหญ่

            “  สับสน ไม่รู้ว่าใครเป็นใคร  ”  ศาสตราจารย์ตอบ ขณะเดินไปตามทางเดินที่ปูลาดด้วยกระเบื้องสีขาว สองฟากทางเดินเต็มไปด้วยดอกไม้หลาก

            “  ผมแทบช็อคเมื่อได้ข่าวว่าคุณลาออกและกำลังเดินทางมาที่นี่ เพื่อนหนังสือพิมพ์ส่งข่าวมาให้ผมทางคลื่นพิเศษ  ”

            “  ผมทำในสิ่งที่คิดว่าถูกต้องชอบธรรม  ”  ลูกชายผู้บัญชาการใหญ่ตอบเพื่อน  “  ผมไม่ต้องการเป็นส่วนหนึ่งของความไม่ถูกต้อง โดยการนิ่งเฉย  ”

            “  คุณทำในสิ่งที่ถูก  ”  อดีตผู้ปกครองผายมือให้เพื่อนนั่ง เมื่อทั่งสองมาถึงใต้ร่มไม้ใหญ่ มีโต๊ะเก้าอี้ชุดใหญ่สำหรับนั่งพักผ่อน เครื่องดื่มและอาหารว่างวางบนโต๊ะ พร้อมกับจอภาพขนาดเล็กอีกเครื่องหนึ่ง

            “  ขอบคุณ  ”  ศาสตราจารย์ตอบ ขณะนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง

            “  แล้วคุณพ่อของคุณล่ะ………คุณจะดื่มอะไรไหม  ”  เจ้าของสถานที่ถาม ขณะที่รินน้ำเปล่าให้ตัวเอง

            “  ขอน้ำเปล่าดีกว่า…………พ่อของผมท่านอยู่ในภาวะจำยอม ผมรู้ว่าท่านไม่เห็นด้วยกับการเปลี่ยนแปลง แต่ท่านไม่มีทางเลือก เท่าที่ผมรู้มา กองทัพบางส่วนปฏิเสธอำนาจบังคับบัญชาของท่าน  ”

            “  เรื่องราวมันเลวร้ายมากจริง ๆ  ”

            “  ผมเห็นใจท่าน เพราะท่านเป็นเพื่อนรักกันมานาน  ”  ศาสตราจารย์พูดขณะยื่นมือรับแก้วน้ำ

            “  แต่ท่านถูกหักหลัง  ”  ชายหนุ่มผู้ที่เพิ่งถูกบังคับให้สละตำแหน่งผู้ปกครองนครแสดงความคิดเห็น  “  ผมคิดว่าท่านซื่อตรงเกินไป  ”

            “  ท่านเป็นชาวอารยะ  ”

            “  ใช่ แต่ชาวอารยะบางกลุ่มกลับทำตัวเป็นอารยะชน ไม่ยอมรับฟังเสียงประชาชน  ”

             ท่านศาสตราจารย์ถอนใจ สีหน้าแสดงความผิดหวัง ยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม เสร็จแล้วถามขึ้น  “  ทางคุณเป็นอย่างไรบ้าง  ”

            “  ถ้าคุณหมายถึงผมละก็ ปกติดีทุกอย่าง ยกเว้นพวกเขาเหล่านั้น  ”  เจ้าของสถานที่ชี้มือไปยังคนที่มาชุมนุมกันอยู่

            “  ผมพอรู้เรื่องราวต่าง ๆ อยู่บ้าง หลังจากที่ตระเวนสอบถามไปทั่วเมือง แต่ผมอยากจะฟังจากปากของคุณ  ”

            ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของสถานที่ถอนใจ สายตาทอดมองกลุ่มคนที่ชุมนุมกันอยู่ด้วยแววตาห่วงใย เพื่อนนักหนังสือพิมพ์ยังคงสนทนาอยู่กับกลุ่มคนเหล่านั้น เครื่องบันทึกภาพและเสียงขนาดเล็กในมือทำงานอยู่ตลอดเวลา ท่าทางปราดเปรียวชำนาญงาน

            “  ผมอยากจะรู้ความจริงที่เกิดขึ้นที่นี่  ”  ศาสตราจารย์บอก  “  ผมอยากจะรู้ด้วยตัวเอง ไม่ต้องผ่านคนกลาง ไม่ว่าสื่อมวลชนใด ๆ  ”

            “  คุณอยากรู้อะไรก่อนเล่า มันมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย  ”

            “  สาเหตุที่ผู้คนทำร้ายเจ้าหน้าที่เก็บภาษีจากส่วนกลาง ผมคิดว่าเป็นจุดเริ่มต้นของเหตุการณ์ที่นี่  ”

            “  เขาถูกบังคับมากเกินไปละซิ  ”  ชายหนุ่มตอบ  “  พวกเขาเป็นประชาชนธรรมดาเหมือนคุณเหมือนผม คนพวกนี้ปฏิบัติตามกฎหมาย ไม่เคยบิดพลิ้ว ไม่เคยขัดขืน พวกเขาเป็นพลเมืองที่ดี  ”

            “  แต่เรื่องที่เกิดขึ้นมันใหญ่โตมาก  ”

            “  พวกเขาทนไม่ไหว เพราะพวกเขาแทบไม่มีอะไรกินอยู่แล้ว คุณคิดดูสิ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เอาไปจากเรา ถูกนำไปเลี้ยงดูมหานครใหญ่ ๆ  พวกนั้นมั่งคั่งร่ำรวย แต่พวกเรากลับไม่มีอะไรเป็นสมบัติ ทั้ง ๆ ที่ทำงานหนักแทบขาดใจ อารยะไม่ได้มั่งคั่งอย่างที่ชาวโลกคิด ประชาชนแทบนครรอบนอกทำงานหนัก เพื่อเลี้ยงดูมหานครใหญ่ ๆ  โดยเฉพาะอารยนครบริโภคทรัพยากรวันเดียว สามารถนำมาเลี้ยงนครของผมได้เป็นเดือน ๆ  ”

            “  พวกผู้ปกครองไม่พอใจ โดยเฉพาะนายกรัฐมนตรี  ”  ท่านศาสตราจารย์ยังคงเรียกตำแหน่งเดิมขององค์จักรพรรดิ

            “  ประชาชนไม่มีอะไรจะสูญเสียอีกแล้ว ผมก็เชื่อว่ากองทหารหลายหน่วยยังมีความชอบธรรมอยู่ พวกเขาคงไม่ยอมเชื่อฟังคำสั่งของคนบ้าคนนั้น  ”

            “  นั่นอาจเป็นแค่เพียงการคาดคะเนของคุณ  ”  ศาสตราจารย์ออกความคิดเห็น  “  เขามีอำนาจอยู่ในมือ  ”

            อดีตผู้ปกครองนครนิ่งเงียบ แต่ท่าทียังคงมั่นใจในความคิดของตน เขาพยายามนึกหาเหตุผลมาอธิบายให้เพื่อนฟัง

            “  คุณรู้ไหมเพื่อน ขณะนี้ประชาชนหลายนครออกมาชุมนุมกันเพื่อแสดงความไม่พอใจ คนของผมเหล่านี้……….”

เขาชี้มือไปยังผู้คนที่ชุมนุมกันอยู่  “  ……………พวกเขาพากันมาที่นี่ มาเพื่อปกป้องผม พวกเขาบอกอย่างนั้น ในนครก็มี หน่วยทหารที่ประจำเมืองนี้ไม่เคยแตะต้องประชาชน พวกเขาบอกว่าทหารอารยะไม่ทำร้ายประชาชน ในที่สุดทหารของจักรพรรดิก็เข้ามาควบคุม ปะทะทำร้ายผู้คน ทหารองค์รักษ์ปิดล้อมทหารในเมืองให้อยู่ในที่ตั้ง แต่ผมคิดว่าพวกเขาไม่ยอมหรอก เพียงแต่รอโอกาส  ”

            “  ถามจริง ๆ เถอะเพื่อน  ”  ศาสตราจารย์โน้มตัวเข้าไปถาม น้ำเสียงแสดงความอยากรู้เต็มที่  “  คุณคิดยังไงกับจักรพรรดิ  ”

            “  ชายหนุ่มหน้าเคร่งเครียดขึ้น  “  ถ้าจะให้ผมพูดในนามประชาชน คน ๆ นี้บ้าคลั่ง ไร้เหตุผล พาพวกเราถอยหลังคืนสู่ยุคเมื่อพันปีที่แล้ว  ”

            “  ผมกลัวเหลือเกิน  ”  น้ำเสียงมีแววกังวลอย่างหนัก  “  ผมกลัวชาวอารยะสูญเสียความสามัคคี กลัวนองเลือด แล้วพวกเราจะไม่เหลืออะไรเลย  ”

            “  ประชาชนเขาไม่มีอะไรจะเหลืออีกแล้ว เขาบูชาความชอบธรรมเหนืออื่นใด พวกเขาจึงพร้อมจะเสียสละทุกอย่างเพื่อรักษาสิ่งนี้ไว้  ”

            ท่านศาสตราจารย์นิ่งเงียบเมื่อได้ยินคำพูดของเพื่อน

            “  ผมจะบอกอะไรให้นะ  ”  อดีตผู้ปกครองนครพูดต่อเมื่อเห็นเพื่อนนิ่งเงียบ  “  ตอนนี้นครรอบนอกต่างร่วมมือกันจัดตั้งกองกำลังขึ้น ประชาชนทุกคนพร้อมจะสู้ เราเริ่มงานด้วยความระมัดระวัง กองทหารบางส่วนของผู้บัญชาการใหญ่พร้อมสนับสนุนเรา คุณคงทราบใช่ไหมว่านครรอบนอก ไม่พอใจการกระทำของนายกรัฐมนตรีและสภาปกครอง  ตั้งแต่พวกเขาสืบทอดอำนาจมา พวกเขาเริ่มใช้อำนาจเกินขอบเขต บังคับเก็บภาษีเพิ่มขึ้น ตั้งคนจากบ้านเกิดของตนเข้ารับตำแหน่งสูง ๆ  เอาทรัพย์สินของแผ่นดินไปใช้ส่วนตัว นครรอบนอกก็เริ่มงานของเรามาตั้งแต่ตอนนั้น  ”

            ท่านศาสตราจารย์ตลึงงันเมื่อได้ยินความจริง  จ้องมองเพื่อนอย่างไม่เชื่อสาย

            “  ท่านนายพลใหญ่ก็รู้ แต่ท่านเข้าใจดีว่า พวกเราทำเพื่อรักษาความชอบธรรม ท่านคิดว่าเหตุการณ์คงไม่รุนแรงจึงนิ่งเฉย ผู้บัญชาการทหารในเมืองนี้คือเพื่อนของผม คือลูกน้องของท่านนายพล นี่เป็นเหตุผลที่อธิบายว่า ทำไมผมจึงรู้ ทำไมทหารในเมืองนี้จึงไม่ทำร้ายประชาชน  ”

            “  ผมเพิ่งรู้ ผมเพิ่งรู้จริง ๆ   ”  ศาสตราจารย์คราง

            “  ท่านนายพลเป็นชาวอารยะ  อ้อ………ดูซิ เพื่อนของเราส่งอะไรมาให้ดู  ”

            ชายหนุ่มเจ้าของสถานที่หันไปมองจอภาพเมื่อมีเสียงสัญญาณดังขึ้น ผู้ควบคุมเครื่องมือสื่อสารในคฤหาสน์ต่อสัญญาณเข้าเครื่องเล็กที่อยู่บนโต๊ะ ชายหนุ่มทั้งสองจ้องมองเมื่อสัญญาณชัดเจน ทั้งสองต้องชะโงกหน้าเข้าไปดูใกล้ ๆ  หันมามองหน้ากันด้วยความตื่นเต้น

            “  ประกาศสภากองทัพอารยะ……………”

            เสียงท่านนายพลใหญ่ดังออกมาจากจอภาพ สีหน้าท่าทางของท่านเข้มขรึมจริงจัง บุคลิกของผู้ทรงอำนาจ คล้ายจะเปล่งรัศมีออกมาจากจอ

            “  ประชาชนชาวอารยะทั้งหลาย ขณะนี้เหตุการณ์วุ่นวายได้เกิดขึ้นทั่วอาณาจักรอารยะ สภากองทัพจึงขอประกาศว่า กองทัพจะยืนอยู่เคียงข้างประชาชน จะรักษาความสงบ ปกป้องความมั่นคงของอาณาจักรอารยะของเรา ไม่ให้ใครหรือกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งกลุ่มใดใช้อำนาจกอบโกยไปเป็นของตน

            “  กองทัพแห่งอารยะ จะปกป้องประชาชนให้รอดพ้นจากภัยทั้งปวง ใครหรือกลุ่มบุคคลใดที่มีการกระทำที่ขัดต่อประเพณีอันดีงาม และความต้องการของชาวอารยะ หากไม่ยุติการกระทำดังกล่าว กองทัพอารยะจะจัดการขั้นเด็ดขาดต่อไป

            “  สภากองทัพออกคำสั่งให้ทหารทุกหน่วย ห้ามเคลื่อนไหวโดยเด็ดขาด เว้นแต่จะได้รับคำสั่งจากสภากองทัพ โดยผู้บัญชาการใหญ่แต่เพียงผู้เดียว

            “  เพื่อให้การรักษาความสงบเป็นไปด้วยความเรียบร้อย อำนาจในการปกครองอาณาจักรได้โอนมาขึ้นอยู่กับสภากองทัพเป็นการชั่วคราว จนกว่าเหตุการณ์จะคืนสู่ภาวะปกติ และขอให้ทหารทุกหน่วย ประชาชนทุกคน ยึดถือคำสั่งของสภากองทัพ ซึ่งลงนามโดยผู้บัญชาการใหญ่แต่เพียงผู้เดียว……………”

            เสียงไชโยโห่ร้องจากผู้คนดังขึ้นเมื่อผู้บัญชาการใหญ่พูดจบ ชายหนุ่มทั้งสองหันไปจ้องหน้ากันด้วยอาการตกตะลึง.

พระสุรเสียงขององค์จักรพรรดิแสดงความพิโรธอย่างเห็นได้ชัด ดวงพักตร์แดงกร่ำด้วยอาการขุ่นเคือง แววเนตรวาวโรจน์ดุจเปลวไฟที่พร้อมจะลุกไหม้ทุกสิ่งให้พินาศ ทรงขยุ้มพระหัตถ์กับบัลลังก์ทอง

ท่านประธานสภาปกครองนั่งก้มหน้านิ่งอยู่เบื้องพระพักตร์องค์จักรพรรดิ ท่านนายพลหนุ่มผู้บัญชาการทหารราชองครักษ์ก็เช่นกัน ทั้งสองไม่กล้าเอ่ยคำพูดใด ๆ ออกมา เนื่องจากเกรงว่าจะทำให้ขุ่นเคืองเบื้องยุคลบาท องค์จักรพรรดิทรงจ้องมองคนทั้งสองอย่างไม่พอพระทัย

แถลงการณ์ของทัพอารยะมุ่งโจมตีพระองค์โดยตรง ทำให้องค์จักรพรรดิทรงกริ้วอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน คล้ายพญานาคราชถูกตีขนดหาง ศัตรูต้องได้รับการตอบโต้อย่างแน่นอนและรุนแรง

“ เป็นอะไรไปท่านนายพล ” พระสุรเสียงดุจราชสีห์โกรธเกรี้ยว “ ไหนบอกฉันซิว่าเกิดอะไรขึ้น ”

“ ขอเดชะ ทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นกะทันหัน ” ท่านนายพลตอบด้วยอาการก้มหน้า “ กระหม่อมรับรองจะคืนสู่ปกติโดยเร็ว ”

“ โดยเร็วอย่างนั้นรึ พวกนั้นประกาศเป็นศัตรูกับฉัน กองทัพทุกกองทัพคุณว่าจะปกติโดยเร็วอย่างนั้นรึ ”

“ พวกเขาเพียงแต่แอบอ้างสภากองทัพ ทหารของเราทุกกองยังจงรักต่อพระองค์ ”

“ ฉันรู้ แต่ฉันต้องการกองทัพทั้งหมด ยกเว้นพวกนายพลแก่ ๆ เหล่านั้น คุณคิดว่าจะจัดการอย่างไร ท่านนายพล ”

“ มีทางเดียว คือใช้กำลัง”

“ พวกนั้นบอกว่าจะรีบจัดการกับฉัน พวกเขายกฉันขึ้นมาแล้วจะบี้ให้ตาย พวกเขาหักหลังฉัน ”

พระสุรเสียงโกรธกริ้วทับทวี พระวรกายสั่นสะท้าน นิ้วพระหัตถ์จิกแน่นกับบัลลังก์

“ มีทางเดียวเท่านั้นที่จะรักษาพระราชอำนาจไว้ได้ จัดการกับพวกเขา ก่อนที่พวกเขาจะลงมือ กำลังทหารเยี่ยมยอดของพระองค์ พร้อมที่จะขยี้พวกเขา รอเพียงรับสั่งจากพระองค์เท่านั้น ”

“ แล้วคุณล่ะ ท่านประธาน ”

“ ขอเดชะ กระหม่อมเห็นด้วยกับท่านนายพล ”

“ แล้วคุณจะทำอะไรเพื่อฉันบ้าง ท่านประธาน ”

“ กระหม่อมจะแถลงการณ์ตอบโต้ในนามของพระองค์ ให้พวกเขาหยุดเคลื่อนไหวภายในห้าชั่วโมง ให้ทหารและประชาชนเชื่อฟังพระบัญชา ” ประธานสภาตอบ

“ ไม่สายเกินไปหน่อยรึ ท่านประธาน ”

ท่านประธานนิ่งเงียบ ก้มหน้ามองพื้น ความฉลาดหลักแหลมเหมือนจะสูญหายไปสิ้น สมองอันเยี่ยมยอดของท่านไม่เคยประสบกับเหตุการณ์ร้ายแรงระดับนี้ จึงสับสนยุ่งเหยิง

“ เอาละ ฟังฉันให้ดี ” องค์จักรพรรดิตรัสด้วยสุรเสียงที่พยายามข่มให้เป็นปกติ บัดนี้ดูเหมือนจะทรงควบคุมอารมณ์ได้แล้ว “ ฟังฉันให้ดีนะคุณทั้งสอง ท่านประธานไปทำสิ่งที่คุณพูดมา ท่านนายพล สั่งทหารของคุณให้โจมตีทุกคนที่ขัดขืน เมื่อหมดเวลาห้าชั่วโมงแล้ว พวกคุณทำได้ไหม ”

“ พระเจ้าข้า ”

“ โดยเฉพาะผู้บัญชาการใหญ่ ฉันต้องการให้เขาสูญหายไปจากดาวดวงนี้ ไม่ว่าจะโดยวิธีใด รวมไปถึงลูกชายของเขาด้วย ถ้าจับเป็นมาให้ฉันได้ยิ่งดี ฉันไม่มีเพื่อนอย่างนี้อีกแล้ว ”

กระสุนปืนใหญ่นัดแรกจากหน่วยทหารของราชองครักษ์พุ่งเข้าทำลายเป้าหมาย เป็นการสิ้นสุดความสามัคคีของชาวอารยะที่มีมายาวนาน ท่านผู้บัญชาการใหญ่กองทัพอารยะกำลังออกคำสั่งให้ผู้บัญชาการทุกหน่วยที่ยังเชื่อฟังท่าน ปฏิบัติการตอบโต้ได้อย่างอิสระตามความจำเป็น บนถนนสายต่าง ๆ ในอารยนคร ยานรบ ยานบรรทุกทหารเคลื่อนที่ออกจากที่ตั้ง มุ่งไปยังเป้าหมายที่ได้รับคำสั่งให้โจมตี ยานรบทางอากาศก็บินขึ้นจากฐานมุ่งสู่เขตสู้รบ ประกายจากปืนประจำยาน ประกายไฟจากการระเบิด เปล่งแสงเจิดจ้าเหนือฟ้าอารยนคร เสียงระเบิดดังสะเทือนเลือนลั่นราวมีงานเฉลิมฉลอง

ภายในศูนย์บัญชาการลึกลงไปใต้พื้นดิน ผู้บัญชาการใหญ่กองทัพอารยะบัญชาการรบอย่างแข็งขันมั่นคง พนักงานสื่อสารนั่งอยู่หน้าจอภาพที่เรียงรายเป็นแถว คอยป้อนคำสั่งจากผู้บัญชาการใหญ่ไปถึงหน่วยทหารต่าง ๆ ที่อยู่ฝ่ายเดียวกัน

สัญญาณเรียกเร่งด่วนมาจากนครตะวันออก พนักงานสื่อสารต่อสัญญาณเข้าเครื่องผู้บัญชาการ ท่านนายพลดีใจจนเนื้อเต้น เมื่อใบหน้าในจอภาพคือบุคคลที่ท่านคุ้นเคย

“ ผมสบายดีครับพ่อ ” ศาสตราจารย์พูดขึ้น “ ผมไม่อยากให้พ่อเป็นห่วง ”

“ ดี พ่อก็สบายดี ” ท่านนายพลตอบ พยักหน้าให้ ภาพลูกชายหายไป ปรากฏใบหน้าอื่นเข้ามาแทน

“ ว่ามาผู้พัน ” ท่านนายพลสั่ง

“ ลูกชายของท่านสบายดีครับผม ทหารของเราต่อสู้ได้ดี แม้จะเสียเปรียบแต่ประชาชนเป็นฝ่ายเรา ”

“ คุณมีอิสระในการรบ ผู้พัน ”

“ ครับผม ท่านนายพล ”

ประกายไฟจากการระเบิดยังปรากฏขึ้นไม่ขาดสาย อาวุธทำหน้าที่ทำลายล้างอย่างซื่อสัตย์ ตามที่มนุษย์บัญชา
ยานรบสาดอาวุธเข้าใส่กันบนท้องฟ้า ถล่มระเบิดใส่เป้าหมายทางพื้นดิน อาวุธประจำกายของทหารอารยะที่สวมเครื่องแบบเดียวกัน แต่อยู่คนละฝ่าย เจาะทะลวงเนื้อหนังของเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์อย่างแม่นยำ

อาณาจักรอันมั่นคั่งของชาวอารยะ เหมือนมีงานเฉลิมฉลองอันยิ่งใหญ่มโหฬารส่งผลให้ดวงดาวทั้งดวงสั่นสะเทือนอีกครั้ง.