ตำนานแผ่นดิน ภาค ๒

ภาคสอง
บอกเล่าให้ปู่ฟัง
เฮาอาศัยพวกพ้องน้องนุ่งสหายเกลอ
เขาก็อาศัยเฮาจึงเป็นเมืองบ้าน
คนหากอาศัยด้วยดอมคนเป็นหมู่
บ่มีไผอยู่ยั้งทอนท่อผู้เดียว ได้แล้ว”
ย่าสอนหลาน
วรรณคดีโบราณอีสาน

ถึงปู่
นานมาแล้วนักหนามากนะปู่
ยังอยู่สุขดีหรือไฉน
หลายปีดีดักปู่จากไป
เมืองฟ้าเป็นอย่างไรไยเงียบแท้
อยู่เมืองฟ้ามองมาดินได้ไหมปู่
หลานยังอยากรู้อยู่แนวแน่
คิดถึงปู่ว่างว่างนั่งเล็งแล
คอยชะแง้ชะเง้อมองจ้องแลฟ้า
อยากจะเห็นหน้าปู่อยู่ทุกเมื่อ
ในใจวุ่นเหลืออยู่เจียนบ้า
อยากเล่าเรื่องทั้งหลายที่มีมา
ให้ปู่ฟังสักคราอยู่ครามครัน

ตำนานแผ่นดิน ภาค ๑

แผ่นดินเปลี่ยน
บทกวีว่าด้วยเรื่องราวยาวนานของแผ่นดินและผู้คน
โกศล อนุสิม
…..
คำนับกวี
ข้าพเจ้ารักบทกวี ทั้งอ่านและเขียน แม้งานเขียนของข้าพเจ้าไม่ได้สูงส่งเลิศเลอ เป็นเพียงงานของผู้ที่พยายามเรียนรู้ศิลปกวีนิพนธ์ หาใช่ บทกวี ของผู้เป็น กวี แต่อย่างใด
ข้าพเจ้ารักที่จะหัดเขียนบทกวีเพราะทำให้มีความสุข ทั้งยังเชื่อว่าหากบทกวีถึงพร้อมซึ่งความงามและความไพเราะ ย่อมทำให้ผู้อ่านเกิดความสุข ซึ่งข้าพเจ้าหวังว่าสักวันหนึ่งจะก้าวไปถึงความงามและความไพเราะนั้น
ข้าพเจ้าเหมือนกับคนอื่นๆที่รักบทกวี นั่นคือพยายามทุ่มกายเทใจศึกษาและสร้างสรรค์ แต่ข้าพเจ้าขี้ขลาดกว่าหลายๆคนที่ไม่กล้าทุ่มกายเทใจให้กวีนิพนธ์เพียงอย่างเดียว เพราะในประเทศของเรานั้นยากนักที่จะดำรงชีพอยู่ได้ด้วยการเขียนหนังสือเพียงอย่างเดียว โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเขียนบทกวีนั้นยิ่งยากกว่าการเขียนประเภทอื่น
ฉะนั้นข้าพเจ้าจึงชื่นชมและยกย่องผู้ที่อุทิศตนเพื่องานกวีโดยมิสนใจสิ่งอื่น และข้าพเจ้ายังเชื่อว่า สายธารแห่งกวีนิพนธ์จะยังคงรินไหลต่อไปไม่เหือดแห้ง เพราะมีคนกล้าหาญอุทิศตัวเพื่องานกวีเหล่านั้น ซึ่งพวกเขาคือกวีที่แท้จริง
คนขี้ขลาดอย่างข้าพเจ้าจึงขอก้มหัวให้ด้วยความเคารพจากใจจริง
โกศล อนุสิม
บทกวีชุดนี้ เขียนจบร่างแรกเมื่อ ปี ๒๕๓๕ และแก้ไขขัดเลาเรื่อยมา