ภาคสอง
บอกเล่าให้ปู่ฟัง
เฮาอาศัยพวกพ้องน้องนุ่งสหายเกลอ
เขาก็อาศัยเฮาจึงเป็นเมืองบ้าน
คนหากอาศัยด้วยดอมคนเป็นหมู่
บ่มีไผอยู่ยั้งทอนท่อผู้เดียว ได้แล้ว”
ย่าสอนหลาน
วรรณคดีโบราณอีสาน
ถึงปู่
นานมาแล้วนักหนามากนะปู่
ยังอยู่สุขดีหรือไฉน
หลายปีดีดักปู่จากไป
เมืองฟ้าเป็นอย่างไรไยเงียบแท้
อยู่เมืองฟ้ามองมาดินได้ไหมปู่
หลานยังอยากรู้อยู่แนวแน่
คิดถึงปู่ว่างว่างนั่งเล็งแล
คอยชะแง้ชะเง้อมองจ้องแลฟ้า
อยากจะเห็นหน้าปู่อยู่ทุกเมื่อ
ในใจวุ่นเหลืออยู่เจียนบ้า
อยากเล่าเรื่องทั้งหลายที่มีมา
ให้ปู่ฟังสักคราอยู่ครามครัน
แผ่นดินเปลี่ยน
บทกวีว่าด้วยเรื่องราวยาวนานของแผ่นดินและผู้คน
โกศล อนุสิม
…..
คำนับกวี
ข้าพเจ้ารักบทกวี ทั้งอ่านและเขียน แม้งานเขียนของข้าพเจ้าไม่ได้สูงส่งเลิศเลอ เป็นเพียงงานของผู้ที่พยายามเรียนรู้ศิลปกวีนิพนธ์ หาใช่ บทกวี ของผู้เป็น กวี แต่อย่างใด
ข้าพเจ้ารักที่จะหัดเขียนบทกวีเพราะทำให้มีความสุข ทั้งยังเชื่อว่าหากบทกวีถึงพร้อมซึ่งความงามและความไพเราะ ย่อมทำให้ผู้อ่านเกิดความสุข ซึ่งข้าพเจ้าหวังว่าสักวันหนึ่งจะก้าวไปถึงความงามและความไพเราะนั้น
ข้าพเจ้าเหมือนกับคนอื่นๆที่รักบทกวี นั่นคือพยายามทุ่มกายเทใจศึกษาและสร้างสรรค์ แต่ข้าพเจ้าขี้ขลาดกว่าหลายๆคนที่ไม่กล้าทุ่มกายเทใจให้กวีนิพนธ์เพียงอย่างเดียว เพราะในประเทศของเรานั้นยากนักที่จะดำรงชีพอยู่ได้ด้วยการเขียนหนังสือเพียงอย่างเดียว โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเขียนบทกวีนั้นยิ่งยากกว่าการเขียนประเภทอื่น
ฉะนั้นข้าพเจ้าจึงชื่นชมและยกย่องผู้ที่อุทิศตนเพื่องานกวีโดยมิสนใจสิ่งอื่น และข้าพเจ้ายังเชื่อว่า สายธารแห่งกวีนิพนธ์จะยังคงรินไหลต่อไปไม่เหือดแห้ง เพราะมีคนกล้าหาญอุทิศตัวเพื่องานกวีเหล่านั้น ซึ่งพวกเขาคือกวีที่แท้จริง
คนขี้ขลาดอย่างข้าพเจ้าจึงขอก้มหัวให้ด้วยความเคารพจากใจจริง
โกศล อนุสิม
บทกวีชุดนี้ เขียนจบร่างแรกเมื่อ ปี ๒๕๓๕ และแก้ไขขัดเลาเรื่อยมา
Written on July 6, 2008 | Posted in
ตำนานแผ่นดิน (บทกวีเรื่องยาว) |
2 Comments