...
1.
ความอ่อนเพลียงัวเงียหายเป็นปลิดทิ้ง เมื่ออ่านข้อความจากจอภาพสื่อสารที่ส่งมาจากกองบัญชาการรักษาความปลอดภัยประจำเขต 512 ที่ผมรับผิดชอบอยู่ ดังนั้นที่สัญญากับตัวเองไว้ว่าจะนอนให้จุใจไปถึงเที่ยง แล้วค่อยลุกขึ้นมาหาอะไรกินแก้เมาค้าง จากนั้นค่อยออกไปยืดเส้นยืดสาย ก็เป็นอันว่าต้องล้มเลิก การลุกขึ้นไปทำงานในวันหยุดเป็นสิ่งที่ต้องปฏิบัติอยู่บ่อยๆ
“ไม่ได้! แถวๆดาวสีน้ำเงินนั่นเป็นเขตหวงห้าม ไปซิ่งสุ่มสี่สุ่มห้าเดี๋ยวโดน” เสียง อันนันที่เป็นนักค้นคว้าเรื่องราวต่างๆจนได้รับฉายาจากเพื่อนว่า ‘ท่านผู้รอบรู้’ ดังขึ้น “เขาห้ามพวกไม่มีหน้าที่เข้าไปแถวนั้นมาตั้งนานแล้ว กฎออกมาตั้งแต่รุ่นทวดๆๆเราโน่นแน่ะ”
“เฮ้ย ก็อย่าให้เขาจับได้ซี พวกเราเคยไปลองของในที่แบบนั้นตั้งหลายแห่งไม่เห็นโดนอะไร” บุชผู้เป็นหัวโจกประจำกลุ่มแย้งขึ้นมา “ที่นั่นมีอะไรนักหนาถึงได้ห้ามไม่ให้ใครเข้าไป อยากรู้จังว่ะ”
ท่านอภิมหามนตรี ไม่ชอบให้ใครชี้แนะท่านว่า ต้องทำอย่างนั้น อย่างนี้ อย่างโน้น อย่างไหนมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ไม่ว่าก่อนหรือหลังดำรงตำแหน่งอภิมหามนตรีแห่งสวรรยา* เว้นเสียแต่บอกว่าสิ่งที่ท่านกระทำลงไปนั้นเป็นกิจอันเลิศล้ำ หาผู้ใดกระทำเสมอเหมือนมิได้ นั่นแหละ ท่านจึงจะรับฟังโดยยินดี และกระทำอย่างที่ท่านกระทำไปเช่นเดิมด้วยความองอาจ แม้นมีชนชาวสวรรยาหมู่ใดกล่าววิพากษ์วิจารณ์ในทางไม่เห็นชอบในการกระทำของท่าน รวมถึงบรรดาหมู่ชนที่ชี้แนะให้ท่านปรับปรุงแก้ไขการใดๆก็ตาม ท่านย่อมจะถือว่าชนเหล่านั้นหามีสายตาอันชัดเจนยาวไกลเช่นท่านไม่ ปัญญาก็มืดบอดเสียทั้งสิ้น ท่านจึงถือว่าเป็นเหมือนเสียงฟองอากาศที่ผุดขึ้นมาจากโคลนเลนใต้พิภพ ไร้ค่าและราคาหาควรสดับตรับฟังไม่
ยินดีต้อนรับทุกท่านที่มาเยือน
