จากผู้เขียน
ผมเป็นพุทธศาสนิกชน เชื่อและศรัทธาในศาสนา ปฏิบัติตามคำสั่งสอนของศาสดาเท่าที่ปฏิบัติได้ ในเงื่อนไขของคนธรรมดา ที่ยังมีกิเลสและตัณหาเป็นเครื่องบำรุงใจ และมีโลภ โกรธ หลง เป็นเครื่องชักจูง
แม้ไม่ใช่ผู้บริสุทธิ์ด้วยศีล สมบูรณ์ด้วยธรรม แต่พยายามรักษาศีลให้มากข้อและนานที่สุด ปฏิบัติธรรมพื้นฐานอันได้แก่พรหมวิหารสี่ตามกำลัง ก็มีความสุขตามสมควรแล้ว
จะบอกเธออย่างไรดี…ชายหนุ่มคิดด้วยความกังวลเมื่ออ่านจดหมายจบลง…
“…พ่อมีเรื่องจำเป็นให้ลูกช่วย พ่อเป็นหนี้ ธกส. ถ้าลูกไม่มีก็ไม่เป็นไร ถ้ามีก็ช่วยพ่อบ้าง…”
ลายมือโย้เย้ไม่กี่บรรทัดบอกความหมายชัดเจน ตรงไปตรงมาเหมือนนิสัยของพ่อ
พ่อเป็นคนพูดจริงทำจริงจนบางครั้งดูเถรตรงเกินไป เขายังจำได้เมื่อตอนเป็นเด็ก เขาเกเรไม่ยอมไปโรงเรียน ครั้งแรกพ่อให้อภัยไม่ถือโทษ แต่คาดโทษเอาไว้ว่า หากมีครั้งต่อไปจะลงโทษอย่างหนัก ซึ่งเป็นไปตามที่พ่อลั่นคำพูดไว้จริงๆ ทั้งๆที่ไม่เคยลงไม้ลงมือกับลูกมาก่อน แต่เมื่อเขาไม่เชื่อฟังพ่อจึงจัดแจงใช้ริ้วไผ่ผ่าซีกกว้างประมาณสามนิ้วหวดก้นสองสามที ทั้งเจ็บทั้งแสบ นั่งไม่ถนัดไปหลายวัน พ่อพูดจริงทำจริงอย่างนี้เสมอมาไม่ว่าเรื่องอะไร
1.
“เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด” พ่อเฒ่าโต้เสียงดัง ” หน้าตาขึงขัง ท่าทางเอาจริงเอาจัง แสดงอาการไม่ไเห็นด้วยโดยสิ้นเชิง “ครูพวกสูจะไปรู้อะไรกัน ไม่มีใครไปดวงจันทร์ได้ดอก”
เด็กหนุ่มยิ้มด้วยความขบขันแกมพอใจ นานๆจะยั่วอารมณ์พ่อเฒ่าจนเกิดอาการเช่นนี้สักครั้ง
“พ่อใหญ่ไม่เชื่อได้ยังไง” เด็กหนุ่มแย้งอย่างสนุก ” ฝรั่งมันขี่ยานอพอลโลไปลงดวงจันทร์ พ่อใหญ่ไม่เคยรู้เลยรึ ในหนังสือเรียนของผมมีหมดละ”
สงครามกลางเมืองเริ่มต้นขึ้นเมื่อผมเพิ่งเกิด จนกระทั่งผมอายุ 20 ปีจึงค่อยๆสงบลงโดยไม่มีการเจรจาสงบศึกอย่างเป็นทางการ ผมคิดว่ามันเป็นสงครามที่แปลกประหลาด เพราะในระหว่างสงครามนั้นคู่ศึกทั้งสองฝ่ายต่างอ้างว่าทำเพื่อประชาชน พยายามที่จะครองใจประชาชนให้มากที่สุด แต่เอาเข้าจริงแล้วประชาชนส่วนใหญ่ไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราวอะไรนัก
ท่านมหาอัครเสนาบดีใหม่หมาดรู้สึกปลาบปลื้มยินดียิ่งนัก เมื่อท่านได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากราชาผู้ครองอาณาจักรอันยิ่งใหญ่ ทรงพระราชทานตำแหน่งมหาอัครเสนาบดีผู้ปกครองมณฑลแก่ท่าน ทรงตั้งมณฑลใหม่และยกฐานะเมืองของท่านให้เป็นเมืองหลวงประจำมณฑล มีเมืองน้อยใหญ่ขึ้นตรงนับร้อยเมือง กินอาณาเขตถึงเกือบหนึ่งในสิบของราชอาณาจักร
ควันสีขาวพุ่งพลั่งออกจากปล่องเมรุ กระจายหายไปในท้องฟ้ายามเย็น แดดแจ่ม ท้องฟ้ากระจ่าง ช่างแตกต่างจากจิตใจของคนที่ยืนอยู่หน้าเมรุยิ่งนัก
เป็นครั้งแรกที่ผมมางานเผาศพเพื่อน เมื่อเราพบกันครั้งแรกนั้น ผมไม่เคยนึกเลยว่าจะเป็นฝ่ายมางานศพเพื่อนในเวลารวดเร็วปานนี้
คุณคงไม่ว่าอะไรผมหรอกนะ หากผมเล่าเรื่องราวของเพื่อนคนนี้ให้ฟัง ผมอยากเล่าความรู้สึกที่มีต่อเพื่อนให้บุคคลที่สามรับรู้บ้าง คุณเป็นเพื่อนผมไม่ใช่หรือ ฉะนั้นผมอยากรวบรัดเอาเลยว่า เพื่อนผมก็คือเพื่อนคุณ เพราะเราต่างเป็นเพื่อนกัน
ท่านแม่ทัพใหญ่ออกคำสั่งบุกโจมตีข้าศึกเพื่อให้ได้ชัยชนะอย่างเด็ดขาด ท่านถืออาญาสิทธิ์จากพระราชาผู้ปกครองอาณาจักร มีอำนาจในการบังคับบัญชาแม่ทัพนายกองชั้นรองลงมาตลอดจนทหารทุกหมู่เหล่า คำสั่งของท่านจึงศักดิสิทธิ์เสมอคำสั่งของเจ้าเหนือหัว ทหารทุกคนต้องทำตามอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ท่านสั่งให้เดินหน้ามีหรือใครกล้าถอยหลัง ท่านสั่งให้ถอยหลังมีหรือใครกล้าเดินหน้า ใครไม่ทำตามคำสั่งมันผู้นั้นมีโทษสถานเดียวคือตาย ทหารที่ขัดคำสั่งผู้บังคับบัญชาต่อหน้าศัตรู ต้องกุดหัว นี่คือกฎเหล็กอันเข้มขลัง
(1)
มัจจุราชได้พรากเอาวิญญาณของเขาไปเสียแล้ว ท่ามกลางความเศร้าโศกอาลัยของญาติมิตร เสียงร่ำไห้ เสียงสวดมนต์ เสียงของความรักดังสะท้อนในบรรยากาศอันแสนเศร้า ดังจะขับกล่อมวิญญาณมิให้หงอยเหงา กลิ่นธูป กลิ่นดอกไม้ ขจรขจายในอากาศ ขับเน้นความเศร้าสลดให้ทบทวี
ยินดีต้อนรับทุกท่านที่มาเยือน
ข้อเขียนในบล็อกนี้ท่านสามารถนำไปเผยแพร่ผ่านสื่อต่าง ๆ เพื่อประโยชน์แก่สาธารณะได้ โดยอ้างอิงผู้เขียน โกศล อนุสิม และ www.kosolanusim.org หากนำไปเผยแพร่ผ่านสื่ออินเตอร์เน็ตโปรดใส่ลิงก์เชื่อมโยงกลับมาที่นี่ด้วย ห้ามนำไปแสวงหาประโยชน์ในทางการค้าใด ๆ
