น้ำหวานก็ชอบอ่านหนังสือ มีเขียนบ้าง แต่ยังไม่จริงจัง ตอนนี้กำลังนิยมเขียนผ่านมือถือกับเพื่อน ๆ ตามวัยและยุคสมัยของเขา

ซำบายดีทุกคน ทางท่าขนอมคงซำบายดีน้อ ฝากคิดฮอดทุก ๆ คนนำเด้อ

ว่าจะขอปันซื้อที่นาไปอยู่นาจะหลวยสักสี่ซ้าห้าไร่หนีน้ำท่วมภาคใต้สิได้บ่อ้าย
หวังว่าคงบ่แพงหลายเนาะ

โทรฯ มาบอกกันด้วย 08-9292-9929

คิดฮอดหลาย

ยินดีฮับต้อน ตูบนี่กะเป็นบ้านของขะน่อย ขอบคุณอย่างหองเด้อ

ขอบคุณอย่างสูงที่มาเยี่ยมยาม ผมเคยเข้าไปเมืองลาวสมัยเปิดสะพานมิตรภาพ ไปถึงเขื่อนน้ำงึมโดยหมู่พวกที่ทำธุรกิจในเมืองลาวสมัยนั้นพาไป เมืองลาวสวยงามหลาย เห้นแล้วทำให้ผมคิดถึงบ้านสมัยเป็นเด็กน้อยเมื่อ 30 กว่าปีก่อน ไม่แตกต่างกันเลย

ผ่านมา 10 กว่าปี สภาพคงเปลี่ยนแปลงไปตามโลก ลมทุนนิยมพัดกลับ ลาวก็คงเป็นเหมือนบ้านเมืองอื่น ๆ ที่รับเอากระแสลมนี้ไปเต็มๆ

อนิจจัง ทุกขขัง อนัตตาแท้

หากเมตตาก็ปันปื้มมาให้อ่านนำแหน่เด้อ แหะๆ

ขอบคุณหลายๆ ที่บอกว่าสิมายามอีก

ผมเข้าออกเมืองลาวบ่อยทั้งด้วยภาระกิจเวียกงานส่วนตัว และการไปท่องเที่ยว มีหมู่คนลาวก็หลาย และสนใจเรื่องราวของเมืองลาวโดยเฉพาะแม่นประวัติศาสต์ร่วมสมัย และช่วงหลังงก็สนใจวรรณกรรมโดยเฉพาะวรรณกรรมแนวประวัติศาสตร์การปลอดปล่อยชาติ ไปลาวทุกครั้งก็ไม่ลืมที่จะซื้อปื้มลาวกลับมาอ่าน คราวที่แล้วก็ได้หลายเล่มที่น่าสนใจกลับมา หนึ่งในนั้นที่ชอบมากก็เป็นงานเขียนแนวกึ่ง ๆ อัตตชีวประวัติ (ไม่ทราบเรียกว่าอย่างไร) ผู้เขียนคือท่านเทดละคอน ดวงสนทิ ชื่อหนังสือ “รอยชีวิต” นับเป็น “ปื้มที่แสนปลื้ม” ของผมเล่มหนึ่งเลยเชียว และได้จัดการถอดความเป็นภาษาไทยไว้ด้วย แอบหวังว่าหากคนไทยได้อ่าน ก็คงจะดีไม่น้อยเลย

ขอรบกวนแค่นี้ก่อนนะครับ นับบจากนี้ต่อไปคงได้เข้ามาแวะเยี่ยมเยียนบล๊อคนี้บ่อย ๆ ครับ