โกศล อนุสิม กับหนังสือ » บทกวี (กลอนเปล่า) ของ ซะการีย์ยา อมตยา

บทกวี (กลอนเปล่า) ของ ซะการีย์ยา อมตยา

กลอนเปล่า (blank verses) เป็นรูปแบบกวีนิพนธ์อย่างหนึ่ง ดูผ่านๆอาจคิดว่าเขียนง่าย เพราะไม่มีฉันทลักษณ์ ไม่บังคับเสียง ไม่มีสัมผัระหว่างวรรคและบท ไม่มีกรอบหรือกฎเกณฑ์ใดๆ

แต่พอเขียนจริงๆแล้ว กลอนเปล่าไม่ได้ง่ายเลย เพราะถึงแม้ไม่มีกฎเกณฑ์ฉันลักษณ์บังคับ แต่กลอนเปล่าก็มีจังหวะจะโคนของมัน มีท่วงทำนองที่เป็นเรื่องเฉพาะกลอนเปล่า ซึ่งคนเขียนเท่านั้นที่รู้ว่า มันคือะไร

คนที่จับจะหวะจะโคน ท่วงทำนองได้อย่าลงตัว กลอนเปล่าก็ออกมาดี อ่านแล้วรู้สึกไพเราะ สัมผัสใจได้ ไม่ต่างจากบทกวีฉันทลักษณ์อื่นๆ

คนอ่านรุ่นผมที่อายุ 40 ขึ้นไป ตีเสียว่าเป็นหนุ่มสาวเมื่อ 20 กว่าปีก่อน ย่อมจะคุ้นเคยชื่อคนเขียนกลอนเปล่าที่มีฝีมือเป็นที่รู้จัก เช่น ประกายมุก งามแต่งแต้ม, มุฮัมเหม็ด ส่าเหล็ม,ปะการัง เป็นต้น รุ่นถัดมาก็มี พิทักษ์ ใจบุญฯ และอีกคน ซะการีย์ยา อมตยา หรือ ปุถุชน

ซะการีย์ยา อมตยา นั้นผมไม่รู้จักเป็นการส่วนตัว แต่รู้จักผ่านผลงานของเขา ซึ่งเขียนกลอนเปล่าได้ “ถึง” คือความคิดลึกซึ้งและท่วงทำนองงดงาม ผมไม่รู้ว่าอายุของเขารุ่นราวคราวเดียวกับพิทักษ์ ใจบุญ, อังคาร จันทาทิพย์, ศิริรวรณ์ แก้วกาญจน์ หรือไม่ แต่เชื่อว่า พวกเขาที่เอ่ยนามมานี้จะเป็นคนรุ่นต่อไปที่จะเติบโตขึ้นมาเป็นเสาแหล่ง วรรณกรรมไทยในกาลข้างหน้า

ผมติตามอ่านงานของ ซะการีย์ยา อมตยา เท่าที่จะหาอ่านได้ เป็นกวีรุ่นหนุ่มคนหนึ่งที่เห็นชื่อที่ไหนผมต้องอ่าน ล่าสุดมีงานตีพิมพ์ในจุดประกายวันอาทิตย์ หนังสือพิมพกรุงเทพธุรกิจ ชื่อ “เงียบงันวัจนภาษมนุษย์” ลองอ่านดูนะครับ